"เสี่ยวเวย พ่อผิดจริงๆ ผิดจริงๆ! ก็แค่โสมภูเขาอายุเก่าแก่สองต้น หมดก็หมดแล้ว คิดเสียว่าให้หมาไปก็ได้! หนูอย่าเป็นแบบนี้สิ ไม่กินไม่พูดแบบนี้ พ่อกลัวนะ..."
ซุนต้าฝูถือโจ๊กที่ซื้อมา เป่าแล้วเป่าอีกส่งให้ลูกสาวกิน
ซุนเวยไม่ยอมอ้าปาก เบ้หน้าไปอีกทาง
ซุนต้าฝูถอนหายใจเฮฟๆ ไม่รู้จะทำยังไงดี
ก็ผิดที่เขาเอง ลูกสาวโดนหลอกก็ไม่สบายใจอยู่แล้ว เขายังพูดจาไม่เข้าหูอีก ลูกสาวซวย ตั้งแต่เล็กๆ ก็เสียแม่ไป ตนเองก็ตระเวนเก็บยาสมุนไพรไม่เคยดูแลเธอ ถึงจะไม่เคยขาดเงินใช้ แต่เด็กคนนี้ขาดความรักนะ ยิ่งพอตัวอ้วนๆ หน่อย ก็ยิ่งปมด้อยมาตลอด จะแฟนก็ไม่มี แม้แต่เพื่อนก็ยังแทบไม่มี
เธอยังไม่รู้จักโลก อุตส่าห์โดนหลอกด้วยคำพูดหวานๆ ได้ยังไง ก็ผิดที่ตัวเองทั้งนั้น เธอโดนหลอกแล้วตนไม่ปลอบยังว่าไม่ได้ กลับไปทิ่มแทงหัวใจเธออีก?
ปกติลูกสาวช่างว่านอนสอนง่าย ซื่อสัตย์เชื่อฟัง ก็แค่โสมภูเขาหายไปสองต้น จะเก็บใหม่ก็ได้ ของมีค่าอะไรจะเท่าลูกสาวตัวเอง? ตอนนั้นทำไมถึงได้ใจบอดไปได้? ด่าว่าเด็กมันโง่ ด่าว่ามันอ้วน ยังบอกว่ามันเป็นคนที่มีแต่รอโดนหลอก ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้าง ยังไปบอกให้มันไปตาย...
ให้ตายสิ ตนพูดอะไรลงไปเนี่ย?
ซุนต้าฝูยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าผิดที่เขาเอง ถ้าไม่ใช่ปากตัวเองเสีย ใครจะไปโดนลูกสาวกระโดดแม่น้ำ? ผิดที่ตัวเองทั้งนั้น!
เขายกมือขึ้นตบหน้าตัวเองปังๆ "ผิดที่ฉัน ผิดที่พ่อเอง!"