"เอาสิ ผมมีใบขับขี่!" จี้หวยลี่พูดพลางชำเลืองมองลู่ลิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความภูมิใจ
ลู่ลิ่งสีหน้าเรียบเฉย ไม่ซักถามต่อ และไม่ไปไหน แค่นิ่งรออยู่ข้างๆ เงียบๆ
"เสี่ยวเหมย์ ขึ้นรถ ไปสะพานเฟ่ยเอี๋ยน!" เจียงหลินเซี่ยพูดพลางดึงประตูรถเปิด ก่อนจะให้กัวเสี่ยวเหมย์ถือกล่องยาเดินตามขึ้นไปก่อน แล้วตัวเองก็กระโดดขึ้นตามไป
จี้หวยลี่สตาร์ทรถมุ่งหน้าไปทางสะพานเฟ่ยเอี๋ยน "เรื่องอะไรกัน รีบขนาดนี้?"
"อย่าถามเลย เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วกว่านี้อีก!" เจียงหลินเซี่ยเร่งเสียงดัง
"ได้ๆ เอาล่ะ นั่งให้ดีจับให้แน่นนะ" จี้หวยลี่พูดจบก็เหยียบคันเร่งหนัก กดแตร แล้วพุ่งตรงไปยังสะพานเฟ่ยเอี๋ยน
หัวสะพานเฟ่ยเอี๋ยนแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ไม่มีช่องว่างให้เดิน ยังได้ยินเสียงผู้ชายตะโกนก้องเป็นระยะๆ
รถเพิ่งจอด เจียงหลินเซี่ยก็ผลักประตูออกแล้วพุ่งตัวลงไป กัวเสี่ยวเหมย์ถือกล่องยาตามติดๆ
"เฮ้ย รอฉันด้วยสิ" จี้หวยลี่ปิดประตูรถตามลงไปด้วย
"หลีกทาง ฉันเป็นหมอ หลีกทางให้ทุกคน!" เจียงหลินเซี่ยตะโกนพร้อมกับดันฝูงชนเพื่อเบียดเข้าไปข้างใน
"ลุงซุน! หนูมาแล้ว!" พอเจียงหลินเซี่ยเบียดเข้ามาถึง ก็เห็นซุนต้าฝูกำลังกอดซุนเวยที่เปียกโชกทั้งตัวร้องไห้สุดเสียง "ลูกรัก ลูกเอ๋ย..."
"วางเธอลงก่อน!" เจียงหลินเซี่ยผลักซุนต้าฝูออกไป แล้วจับซุนเวยนอนลงกับพื้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็คุกเข่าลงข้างๆ รีบตรวจสัญญาณชีพ
เห็นเพียงเธอหลับตาสนิท ริมฝีปากเขียวคล้ำ หน้าอกไม่ขยับขึ้นลงแม้น้อย มีเพียงฟองเลือดไหลซึมออกจากมุมปากและจมูก