ลู่ลิ่งเพิ่งจะเก็บของเข้าที่ในห้องพักของโรงพยาบาลทหาร พยาบาลสาวในชุดกาวน์สีขาวคนหนึ่งก็เดินรีบเข้ามา
“ผู้บังคับหมวดลู่? เป็นคุณจริงๆ ด้วย! คุณกลับมาแล้ว!” กัวเสี่ยวเหมย์สีหน้าตื่นเต้น วิเคราะห์มองเขาขึ้นลง เห็นผิวพรรณของเขาสดใส สายตาคมชัด ภายในใจก็รู้สึกยินดีอย่างแท้จริง
ตอนที่เขาลาออกจากโรงพยาบาลเมื่อครั้งก่อน ท่าทางเขามึนงงไปหมด สีหน้าไร้ซึ่งชีวิตชีวาจนเธอคิดว่าเขาคงอยู่ได้ไม่นาน ไม่คิดว่าเขาจะกลับมาได้อีก เห็นท่าทางเขาอย่างนี้ เหมือนร่างกายจะเริ่มดีขึ้น ถ้าหายดีได้ล่ะก็...
ลู่ลิ่งพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับ แต่น้ำเสียงกลับสุภาพแต่ห่างเหิน “ไม่เจอกันนานนะ พยาบาลกัว”
กัวเสี่ยวเหมย์เห็นท่าทีเขาเย็นชา ก็ยิ้มแห้งๆ แล้วหันไปทักทายจ้าวต้าซานที่อยู่ด้านข้าง “ท่านเสนาธิการจ้าว ท่านก็มาได้ยังไง”
จ้าวต้าซานพยักหน้ายิ้มๆ “ลู่ลิ่ง พักผ่อนเถอะ ข้าต้องไปหาเพื่อนทหารเก่าๆ อีกสองสามคน ขอตัวก่อน” พูดจบก็รีบออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ
พอจ้าวต้าซานไปแล้ว กัวเสี่ยวเหมย์ก็ค่อยๆ ผ่อนคลายความตึงเครียดลง
สายตาของเธอตกไปที่เจียงหลินเซี่ยซึ่งกำลังเก็บเสื้อผ้าที่ลู่ลิ่งนำมาอยู่ด้านข้าง เห็นเธอแต่งตัวเรียบง่าย อายุก็ยังน้อย คิดว่าน่าจะเป็นแม่บ้านที่ตระกูลกู้จ้างมา
“โรงพยาบาลมีพยาบาลดูแลอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องพาแม่บ้านมาด้วย กลับไปดูแลเสี่ยวเป่ยที่บ้านดีกว่า!” กัวเสี่ยวเหมย์ยิ้มพูด
เจียงหลินเซี่ยมือหยุดชะงักเล็กน้อย หันไปมองพยาบาลที่ชื่อกัวเสี่ยวเหมย์คนนั้น พูดออกมาตรงๆ “นี่ คุณพูดแบบนี้มันสุภาพหรือไง?”