"จับเวลาไว้หรือยัง? เริ่มเมื่อไหร่ นานเท่าไหร่แล้ว?" คณบดีโจวถามด้วยน้ำเสียงที่แทบจะตะโกน
เมื่อเห็นหลานชายชักกระตุกไม่หยุด เขารู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน จนไม่รู้สึกถึงเวลาที่ผ่านไป รู้เพียงว่าการชักนั้นนานมากแล้ว
หัวหน้าหมอและครูหลายคนเพิ่งจะรีบดูนาฬิกาข้อมือ พอจะประมาณได้ว่าสามสี่นาทีได้ แต่ไม่รู้แน่ชัดว่านานแค่ไหน
"ล้มลงตอนหนึ่งนาฬิกาสามสิบเจ็ดนาที เกินสามนาทีแล้ว" เสียงเยือกเย็นของเจียงหลินเซี่ยดังขึ้น "โทรเรียกรถพยาบาลแล้ว"
เมื่อได้ยินระยะเวลาเช่นนี้ คิ้วของคณบดีโจวยิ่งขมวดแน่น จ้องหน้าหลานชายไม่วาง มือเริ่มสั่น
โดยทั่วไปอาการชักจากโรคลมชักส่วนใหญ่จะหยุดเองภายในหนึ่งถึงสองนาที แต่เว่ยหัวยังไม่มีทีท่าจะทุเลา ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะกระโดดออกมา
"เสี่ยวเจียง มานี่!" คณบดีโจวตะโกนเสียงดัง
เจียงหลินเซี่ยยัดตัวกู่ฉินให้ซุนเวย แล้วรีบวิ่งสองสามก้าวไปที่เวที กระโดดขึ้นไป
"เอาเข็มมาด้วยหรือเปล่า?" คณบดีโจวถามเสียงต่ำ
เจียงหลินเซี่ยพยักหน้า "เอามาค่ะ"
"อีกครึ่งนาที ถ้ายังไม่ทุเลา เธอลงเข็มเลย" คณบดีโจวพูดเสียงแข็ง
หัวหน้าหมอและครูหลายคนจ้องเจียงหลินเซี่ยอย่างจับตา รู้กันดีว่าเจียงหลินเซี่ยเป็นแก้วตาดวงใจของผู้อำนวยการโรงเรียน ไม่เพียงแต่เรียนเก่ง แต่ยังมีฝีมือการลงเข็มที่ยอดเยี่ยม พวกเขาเคยได้ยินแต่ไม่เคยเห็น
"ได้ค่ะ" เจียงหลินเซี่ยหยิบเข็มเงินออกมาจากกระเป๋า สังเกตเวลาอย่างละเอียด เห็นว่าไม่มีทีท่าจะหยุดจริงๆ ก็เริ่มลงเข็มทันที