“มาถึงเร็วเหมือนกันนี่!” จี้หวยลี่สูบบุหรี่คาปาก พูดอย่างไม่ใส่ใจ
ครั้งแรกที่ได้อยู่ใกล้เขาเพียงเท่านี้ เธอกลับไม่กล้าเงยหน้ามองเขา ได้แต่เหลือบเห็นมือของเขาที่กำไฟแช็ก ข้อนิ้วชัดเจน ผิวขาวและเรียวสวย
เธอพยักหน้า ไม่พูดอะไร ในใจก็ไม่แน่ใจว่าเขาบอกให้ขึ้นรถไปทำอะไร แต่ไม่ว่าจะทำอะไร เธอก็จะไม่ถอยกลับเด็ดขาด จี้หวยลี่คือความหวังสุดท้ายที่เธอจะยึดไว้ได้!
“เมื่อคืนแผนกต้อนรับรายงานว่า วันแรกที่เธอมาทำงานก็ทำงานเกินเป้าแล้ว” จี้หวยลี่พูดเสียงเบา
หลี่เหมยดีใจอยู่ในใจ เขากำลังชมเธอหรือเปล่านะ?
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยคำสุภาพ จี้หวยลี่ก็พูดต่อ: “สุดท้าย 400 ซีซีเธอใช้เลือดของตัวเอง”
หลี่เหมยเงยหน้าขึ้นทันที มีความหมายว่าอย่างไร ใช้เลือดตัวเองไม่ได้หรือไง? พวกนั้นก็แค่อิจฉาที่เธอได้รางวัล ถึงได้เอามาพูดแม้แต่เรื่องนี้! น่าอับอายจริงๆ!
“ไม่ ไม่ใช่ จี้เพื่อนร่วมชั้น ประธานจี้ คุณฟังฉันอธิบายก่อน ฉันบริจาคด้วยความสมัครใจ จะชักชวนคนอื่นให้บริจาคเลือด ก็ต้องบริจาคเองก่อนถึงจะน่าเชื่อถือ และบริษัทก็ไม่ได้มีกฎว่าเลือดที่บริจาคเองจะไม่นับ!” หลี่เหมยรีบแก้ตัว
เธอทำงานหนักมาทั้งวัน แถมยังต้องเสียเลือดตัวเองไป 400 ซีซี เงินรางวัลจะกลายเป็นสูญเปล่าแบบนี้หรือ?
จี้หวยลี่เอนตัวพิงกรอบประตูรถอย่างเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งเท้าไว้ที่พวงมาลัยแล้วมองเธอ มุมปากมีรอยยิ้มเล็กน้อย สายตาก็อบอุ่นและอ่อนโยน แต่ความเย็นชาที่ก้นบึ้งของดวงตากลับเหมือนหินโมราแช่อยู่ในโอ่งน้ำ ไม่มีคลื่นใดๆ