"แม่!" หลี่เหมยยื้อมือแม่ไว้ พูดเสียงเย็น "แม่อย่าไปฟังอะไรป้าใหญ่ทุกเรื่องเลย แม่ต่างหากที่เป็นแม่บ้านของบ้านนี้! หล่อนอยู่บ้านนี้กินฟรีๆ ไม่ได้ทำอะไร แล้วยังคอยพูดจาแดกดันแม่ทุกวัน แม่ยังจะเอาใจหล่อนไปทำไม? ในบ้านนี้มีแต่หล่อนที่ไร้ประโยชน์ แถมยังชอบเข้าข้างคนนอกอีก แม่ไม่สังเกตเหรอว่าช่วงนี้หล่อนชอบไปหาลุงข้างๆ บ่อยๆ"
เฉียนเฉียวฮุ่ยอึ้งไป คิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องแบบนี้ แต่ช่วงนี้นางเฉียนเริ่มเย็นชากับนางจริงๆ
นางสูดลมหายใจเฮอะหนึ่งเสียง "ฉันรู้ หล่อนดูถูกฉันไม่เข้าตา! อย่างงี้ยิ่งต้องทำให้หล่อนเห็น ใครกันแน่ที่มีความสามารถ! ไอ้เฉียนต้าจ้วงกับเฉียวหนิวฮวา สองคนนั้นเป็นมวนดินแท้ๆ ทำปีนึงยังได้เงินไม่เท่านี้เลย! ตระกูลเฉียนต่อไปต้องพึ่งลูกสาวฉันกู้หน้า! หล่อนพูดไม่ใช่เหรอว่าแม่ไม่มีวาสนา? งั้นฉันจะทำให้หล่อนเห็นเองว่าลูกสาวแม่มีวาสนาหรือเปล่า! ฉันจะไปกระแทกหน้าให้หล่อนรู้ว่า คราวนี้หล่อนพลาดแล้ว!"
เฉียนเฉียวฮุ่ยพูดพลางก็กำธนบัตรชุดนั้นเดินออกไป คราวนี้หลี่เหมยไม่ได้ห้าม
สำหรับคำพูดของนางเฉียนที่ว่าไม่มีวาสนา นางก็ยังแค้นใจอยู่ หล่อนมีสิทธิ์อะไรมา say ว่านางไม่มีวาสนา? เดี๋ยวนี้แหละ จะให้หล่อนเห็นกับตาว่า นางมีวาสนาหรือเปล่า!
แล้วต่อไปนี้หล่อนจะพูดจาก็ต้องระวังปากหน่อย เพราะรายจ่ายในบ้านนี้ก็เงินนางกับแม่หามา หล่อนนอนกินอยู่บ้านยังไม่พอ ยังจะมาชี้ถูกชี้ผิด อวดดีเหมือนเป็นฮองเฮาอีก!