พอฟ้ามืดครึ้ม เหมย์ซู่จือก็ยกกระป๋องสองใบเดินมาที่บ้านพักทหาร
ยืนสูดหายใจเข้าลึก ๆ หน้านอกบ้านตระกูลกู้ ก่อนจะยกมือเคาะประตู
คนเปิดประตูคือหลินอาชิ่ว พอเห็นนางก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างสุภาพว่า “หนูล่ะ หาใครหรือจ๊ะ”
เหมย์ซู่จือก็ตกใจเหมือนกัน คนเปิดประตูทำไมเป็นคนแปลกหน้าเล่า ก่อนหน้านี้เคยมาครั้งหนึ่ง คนในบ้านมีหญิงวัยกลางคนอ้วน ๆ กับยายแก่ ๆ คนหนึ่ง หรือว่าตนเดินผิดบ้านกันนะ พอเช็กตำแหน่งอีกครั้ง ก็ใช่บ้านผู้การกู้ไม่ผิดนี่นา
เพื่อความแน่ใจ นางยังถามอย่างสุภาพอยู่นั่นแหละ “ป้าเจ้าคะ ที่นี่บ้านผู้การกู้หรือเปล่าคะ”
หลินอาชิ่วพยักหน้า “บ้านผู้การกู้น่ะหรือ แล้วหนูล่ะ”
เหมย์ซู่จือรีบแนะนำตัว “อ้อ หนูเป็นเพื่อนทหารของลู่ลิ่ง แวะมาหาเขาค่ะ”
“เป็นเพื่อนทหารของลู่ลิ่งนี่เอง เชิญเข้ามาสิจ๊ะ เชิญ” พูดพลางยื่นมือเชิญเหมย์ซู่จือเข้าบ้าน
เหมย์ซู่จือยิ้มพยักหน้า ยื่นกระป๋องให้หลินอาชิ่ว “ป้าเจ้าคะ นี่คือน้ำใจเล็กน้อยจากหนูค่ะ”
หลินอาชิ่วยิ้มรับไป สำรวจดูด้วยความยินดี เดาเอาว่าน่าจะเป็นแฟนของลู่ลิ่งกระมัง ตนเองก็ไม่อยากเป็นก้างขวางคอ เลยชี้ไปทางห้องของลู่ลิ่ง “ลู่ลิ่งอยู่ในห้องนั้นแหละ ไปเถอะ”
เหมย์ซู่จือพยักหน้าน้อย ๆ แล้วเดินไปทางห้องของลู่ลิ่ง