ราตรีมืดมิด ไฟถนนที่อยู่ไม่ไกลสาดแสงสีเหลืองหม่น
เจียงหลินเซี่ยยื่นมันเทศอบร้อน ๆ ให้ซุนเวยหนึ่งลูก “ถือไว้อุ่นมือ รอให้เย็นก่อนค่อยกิน”
ซุนเวยรับมันเทศมาประคองไว้ในมือ มองเจียงหลินเซี่ยด้วยสีหน้ากังวล “จะเอากลับคืนมาได้จริง ๆ เหรอ?”
จริง ๆ เธอไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย เธอเองก็เคยไปทวงมาแล้ว พูดดี พูดไม่ดี พูดแรงก็พูดหมด แต่อู๋เหลียงไม่ยอมฟังเลยสักคำ หนังหนาเหมือนหมูตาย ไม่ยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้เก็บหลักฐานอะไรไว้ ทำให้ถึงขั้นแจ้งความก็ยังไม่มีหลักฐาน
โสมภูเขาอายุเก่าแก่ต้นนั้นเป็นของที่พ่อเธอเก็บมาจากในเขาด้วยความยากลำบาก ไม่ใช่แค่เรื่องราคาแพง แต่สำคัญคือหายาก จะไปเจอเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ด้วยความที่หายากขนาดนี้ พ่อถึงได้เสียใจและโมโห ทั้งหมดก็เพราะตัวเองไร้ความสามารถ ไม่ดีเอง ปล่อยให้พ่อเสียสมุนไพรไป แล้วยังต้องมาเป็นห่วงเป็นใยตัวเองอีก ช่างไม่กตัญญูเอาเสียเลย!
เจียงหลินเซี่ยถือมันเทศอบค่อย ๆ เป่าแล้วกัดกิน พร้อมวิเคราะห์ให้ฟัง “ของแบบนี้มันแพง จะเอาไปขายก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้ขายออก ก็ต้องเอาเงินคืนให้ได้ จะได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น”
“หึ! ไอ้คนแบบนั้นมันเป็นพวกหน้ามึน ไม่ยอมรับจริง ๆ ฉันมาหามันตั้งสิบกว่าเที่ยวแล้ว มันก็แค่ทำเป็นลืมทำเป็นไม่รู้เรื่อง บอกว่าไม่รู้ ไม่มีเรื่องแบบนี้! เธอว่าเจอคนแบบนี้ จะมีวิธีอะไรได้บ้าง?” ซุนเวยพูดด้วยความโกรธเคือง