“ป้าใหญ่ ท่านเป็นผู้ใหญ่ของสองตระกูล ท่านมาพูดให้ความเป็นธรรมหน่อยเถอะ ข้าซื้อตุ๊กตาเสือผ้าของนิวฮวาในราคาร้อยหยวน มันสมเหตุสมผลไหม? ในเขตทหารมีป้าๆ ป้าใหญ่ๆ เห็นกันอยู่มากมาย ข้าเชื่อว่าป้าคงไม่ดื้อรั้นจนต้องยักยอกเงินหนึ่งพันหยวนนี้ไป!” หลี่เหมยโยนมันเทศร้อนใส่มือนางเฉียน
แม่นางโง่ แต่นางไม่โง่ ยายแก่คนนี้เล่นละครเก่ง เข้ากับใครก็ได้ ไหนๆ ก็อยากประจบตนแล้ว ก็ต้องเข้าข้างตน พอแกเปิดปากได้ นางไม่เชื่อว่าหวังหงเซี่ยกับหลินอาชิ่วจะยังหน้าม้าหน้าอยู่ยึดเงินไม่คืน
นางเฉียนขมวดคิ้ว มองไปที่หลินอาชิ่วกับลูกสาว และหลานสะใภ้กับลูกสาวที่นั่งอยู่ใต้ชายคา ยังไม่พูดอะไรทันที หลานสะใภ้พูดง่าย เพราะถือเป็นคนของเราเอง ที่สำคัญคือหลินอาชิ่วกับเจียงหลินเซี่ย นี่เป็นโอกาสดีที่จะซ่อมความสัมพันธ์ ปกติจะหาคุยด้วยสักประโยคยังยาก ถ้าฉวยโอกาสนี้ซ่อมความสัมพันธ์ได้ ก็เป็นเรื่องดีสำหรับตนแน่นอน!
หลี่เหมยตอนนี้รุ่งเรืองแล้ว ไม่ได้เป็นแค่หัวหน้า เงินเดือนก็ขึ้น ยังอาจได้คบหากับจี้หวยลี่อีก แต่ตามสายตาตน หล่อนยังเทียบเจียงหลินเซี่ยไม่ได้ ดังนั้นต้องเข้าข้างหลินอาชิ่วกับลูกสาวสิน่า
นางเฉียนกระพริบตาแล้วพูดเสียงเรียบว่า “ในเมื่อเป็นเรื่องระหว่างเจ้ากับป้า ทำไมถึงมาวุ่นวายที่บ้านป้าอาชิ่วของเจ้า? มีคนมองตั้งมากมาย ดูสมควรไหม? มีอะไรกลับไปคุยกันที่บ้าน อย่ามาสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเขาสิ!”