“วันนี้พวกเธอต้องเอาเงินมาคืนให้ฉันให้ได้ ไม่งั้น... ไม่งั้นฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน!” เฉียนเฉียวฮุ่ยตะโกน พร้อมกับนั่งก้นลงกับพื้นจ้องหลินอาชิ่ว ในท่าทางที่ดูเหมือนจะบอกว่า “เห็นฉันแบบนี้แล้วจะทำไม” น่าหมั่นไส้ยิ่งนัก
หลินอาชิ่วไม่พูดพล่ามทำเพลง ตรงไปหยิบไม้กวาดทันที มานั่งอาละวาดที่บ้านเธอแบบนี้ ก็อย่าหาว่าเธอไม่สุภาพ เธอไม่ใช่คนที่ใครจะมาขย้ำได้ง่าย ๆ!
“พี่สะใภ้อาซิ่ว อย่า...” หวังหงเซี่ยทำหน้าลำบากใจ ไม่คิดว่าจะกลายเป็นแบบนี้ นี่มันเป็นการเพิ่มปัญหาให้คนอื่นชัด ๆ ถ้าลงไม้ลงมือกันขึ้นมาจริง ๆ ก็คงเป็นความผิดของเธอเองสินะ?
เฉียวหนิวฮวาเองก็ทำหน้าตื่น ๆ ไม่รู้จะทำยังไง
กู้เสี่ยวเป่ยกำหมัดเล็ก ๆ มองดูอยู่ ถ้าเฉียนเฉียวฮุ่ยกล้าลงมือ เขาก็คงได้โอกาสแก้แค้นเสียที!
“แม่!” เจียงหลินเซี่ยเดินเข้าไปคว้าไม้กวาดจากมือแม่ พร้อมยิ้มบาง ๆ “ปล่อยเธอนั่งไปสิ จะนั่งนานแค่ไหนก็ตามใจ ช่วยเพิ่มความครึกครื้นให้บ้านเราด้วย หนาว ๆ แบบนี้ ถ้าเธอไม่กลัวหนาวก็เชิญตามสบาย ไม่ต้องลงไม้ลงมือให้เหนื่อยหรอก แค่อาการปวดขาจากอากาศหนาวก็คงทำให้เธอทรมานพอแล้ว หรืออาจจะนั่งจนก้นด้านเป็นแผลเลยก็ได้! บ้านเราก็ไม่ได้ครึกครื้นแบบนี้นานแล้ว ถือว่าได้ดูหนังฟรี ๆ พวกเธอยืนรอเดี๋ยว ฉันไปเอาเก้าอี้มานั่งดูกันสบาย ๆ”
ว่าแล้วเจียงหลินเซี่ยก็เข้าไปในบ้านหยิบเก้าอี้ออกมาจริง ๆ “แม่ ป้าแดงเซี่ย นั่งสิ นิวฮวา เธอก็นั่งด้วย”
ภายใต้การจัดการของเจียงหลินเซี่ย ทุกคนก็ได้นั่งลงที่ใต้ถุนบ้านเรียบร้อย
เจียงหลินเซี่ยกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง ยกเตาถ่านขนาดเล็กออกมาวางไว้ตรงกลางเพื่อผิงไฟ บนตะแกรงลวดยังมีมันเทศอบวางอยู่ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นท่ามกลางอากาศหนาวเย็น