หลี่เหมยถือกระเป๋านักเรียนเดินเข้าบ้านพักทหาร ก็เห็นหลี่เฉียงน้องชายตัวเองถือถุงพลาสติกใบหนึ่งตุงๆ แอบย่องออกมาจากบ้านชั้นเดียวหลังหนึ่ง
"ทำอะไรอยู่น่ะ หลี่เฉียง?" เธอรีบก้าวเข้าไป คว้าคอเสื้อเขากระชาก พร้อมดุว่า "แกออกมาจากบ้านคนอื่นทำไม ของที่ถืออยู่นั่นอะไร?"
พูดพลางก็แย่งถุงมาดู "ฉันว่าแกสติไม่ดีแล้วนะ นี่มันบ้านพักทหารนะ แกจะไปขโมยของชาวบ้านเขารึไง?"
ฉีกถุงออกดู ปรากฏว่าไม่ได้เป็นของมีค่าอะไร เป็นเพียงถุงพลาสติกใส่รังไหมเท่านั้น
"คืนฉันมา นี่ของฉัน!" หลี่เฉียงพูดพลางกระชากถุงคืนอย่างโมโห "บ้านหลังนั้นไม่ได้เป็นของคนอื่น เป็นที่ที่พวกเราอยู่ตอนนี้นี่แหละ"
"แกพูดว่าอะไรนะ?" หลี่เหมยตะลึง ความรู้สึกไม่ดีอย่างยิ่งผุดขึ้นในใจ
"พวกเราย้ายออกมาจากบ้านลุงกู้แล้ว" หลี่เฉียงพูด
"ย้ายออกมา? ทำไมต้องย้ายออกมาด้วย?" หลี่เหมยถามซ้ำ
"ลุงกู้แต่งเมียใหม่ แล้วก็ให้พวกเราย้ายออกมาไง" หลี่เฉียงพูด อันที่จริงเขายังเป็นเด็ก ถึงจะรู้ว่าชีวิตตอนนี้ไม่ได้ดีเหมือนตอนอยู่บ้านลุงกู้ แต่เพราะถูกสั่งสอนไปสองหนแล้ว ก็ไม่กล้าก่อเรื่องอะไรอีก
อีกอย่างกู้เสี่ยวเป่ยต้องการรังไหมและยังให้เงินด้วย เขากำลังจะเอาไปแลกเป็นค่าขนมซื้อขนมกินพอดี
"ลุงกู้แต่งเมียใหม่แล้ว?" เสียงหลี่เหมยสั่นเครือ รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมา
"ใช่ เมียใหม่คนนั้นดุมาก ป้าใหญ่กับแม่เสียท่าให้เขาใหญ่เลย แถมยังต้องเขียนจดหมายขอโทษไปแปะไว้ที่ป้ายประกาศด้วย..." พูดพลางก็ดึงเธอไปดู
หลี่เหมยเดินตามไปที่หน้าป้ายประกาศ เห็นจดหมายขอโทษที่เขียนตัวหนังสือโย้เย้ของแม่กับป้าใหญ่จริงด้วย โมโหจนแน่นหน้าอก ตนเพิ่งไม่ได้กลับมาสองเดือน ที่บ้านกลับเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้!