หลังจากเจียงหลินเซี่ยจากไป ลู่ลิ่งหยิบสบู่โฮมเมดบนหัวเตียงขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด
ก้อนสบู่ที่หล่อนทำนั้นสัมผัสนุ่มละเอียด ไม่แห้งกระด้างเหมือนสบู่ทั่วไป และยังใช้สีที่แตกต่างกันวาดเป็นภาพทิวทัศน์ภูเขาและสายน้ำได้อย่างชาญฉลาด ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ สวยงามมาก พอจรดจมูกเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวของโกฐจุฬาลัมพา ปนด้วยความขมเล็กน้อยของสมุนไพร เป็นกลิ่นธรรมชาติที่ไม่ฉุน
เป็นสบู่ก้อนดีจริงๆ
กลิ่นหอมบนหัวเตียงและลวดลายประณีตบนก้อนสบู่ดึงดูดความสนใจของพยาบาลที่มาตรวจอาการได้ในไม่ช้า
“ผู้บังคับหมวดลู่ ของบนตู้ของคุณคืออะไรคะ หอมจัง” พยาบาลถามพลางยิ้มขณะวัดความดันให้เขา
“สบู่ที่คนที่บ้านทำ” ลู่ลิ่งตอบตามจริง
“นี่คือสบู่เหรอคะ” พยาบาลตกใจเล็กน้อย เธอไม่เคยเห็นสบู่ที่ดูเป็นศิลปะขนาดนี้มาก่อน เหมือนภาพวาดมากกว่า
ลู่ลิ่งพยักหน้า “คุณดูได้เลย”
“จริงเหรอคะ” พยาบาลถามอย่างไม่แน่ใจ
ลู่ลิ่งพยักหน้า
“งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ” พยาบาลหยิบสบู่สีชมพูขาวที่ประดับด้วยลวดลายดอกไม้ร่วงขึ้นมาลูบคลำ แล้วยกขึ้นดม “ทำจากอะไรคะ เนื้อนุ่มละเอียด กลิ่นก็หอม กลิ่นกุหลาบอ่อนๆ ไม่ฉุนเลย”
“ทำจากผงกุหลาบและสารสกัดจากเส้นไหม พวกคุณที่เรียนแพทย์ย่อมรู้จักส่วนผสมดีกว่า ผมไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้” ลู่ลิ่งยิ้มชม พยาบาลสาวหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
“ผู้บังคับหมวดลู่ ขายไหมคะ ฉันอยากได้สักก้อน” พยาบาลยิ้มถาม
“ได้สิ อีกสองวันหล่อนจะมา ผมให้หล่อนเอามาให้คุณ” ลู่ลิ่งรีบตอบรับ
“ดีค่ะ ขอบคุณผู้บังคับหมวดลู่นะคะ” พยาบาลกล่าวขอบคุณแล้วกลับไปทำงานต่อ
ไม่นาน เรื่องที่ลู่ลิ่งมีสบู่โฮมเมดสุดพิเศษก็แพร่กระจายไปทั่วสถานีพยาบาล
พยาบาลที่สงสัยต่างพากันแวะมาดูของแปลกเป็นกลุ่มๆ ผู้หญิงมักต้านทานผลิตภัณฑ์บำรุงผิวไม่ได้ เห็นว่าวัตถุดิบเป็นธรรมชาติ กลิ่นหอมสดชื่น ลวดลายก็สวยงาม ต่างพากันเรียกร้องให้ลู่ลิ่งช่วยซื้อคนละชิ้น
ลู่ลิ่งไม่คิดว่าสบู่โฮมเมดก้อนเล็กๆ จะได้รับความนิยมขนาดนี้ ตรงหน้าเขาจึงครึกครื้นขึ้นมาชั่วขณะ
กัวเสี่ยวเหมย์ได้ยินเข้าก็ถือแฟ้มประวัติคนไข้มามุงดูด้วย