โจวเว่ยหัวตื่นขึ้นมาตอนตีห้าครึ่ง
ไม่ใช่การตื่นแบบมึนๆ แต่เป็นการลืมตาขึ้นมาอย่างมีสติ เขาเห็นหลอดไฟฟ้าสีขาวบนเพดานอย่างเลือนลางก่อน จากนั้นก็ได้กลิ่นควันธูปจางๆ ที่ยังตกค้างอยู่ในอากาศ สุดท้าย เขารู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังจับมือของเขาไว้
หันไปมอง เห็นคุณปู่นอนหลับอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือเขาไว้แน่น
เขายื่นมือไปหยิบแว่นตาที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงเป็นนิสัย
รู้สึกถึงความเคลื่อนไหว คณบดีโจวจึงเงยหน้าขึ้น เห็นหลานชายตื่นแล้ว ก็รีบลุกขึ้นนั่ง เสียงแหบพร่า “ยังไม่ต้องขยับ” พูดพลางนวดขมับ แล้วเอื้อมมือไปจับข้อมือเขาหาชีพจร
ชีพจรแม้จะอ่อนแรง แต่อย่างน้อยก็ราบเรียบและลื่นไหล ผ่านเรื่องวุ่นวายครั้งนี้ ต่อให้ร่างกายแข็งแรงแค่ไหนก็ทนไม่ไหว ครั้งนี้ถือว่าปราณแก่นเสียหายหนัก ทำได้เพียงค่อยๆ บำรุงฟื้นฟูภายหลัง
เขาหันไปหยิบแว่นตาจากโต๊ะหัวเตียงมาสวมให้เขา มือใหญ่หยาบกร้านลูบผมเขา แล้วก็ไล้ลงไปหยิกติ่งหูเขาเบาๆ เหมือนตอนเด็กๆ “เว่ยหัว รู้สึกอย่างไรบ้าง”
พอสวมแว่นตา โจวเว่ยหัวจึงรู้สึกว่าทุกอย่างชัดเจนขึ้น “เหนื่อย”
คณบดีโจวจ้องเขาเขม็ง “พูดเหลวไหล นายรู้ไหมว่าเมื่อวานนายเกือบเอาชีวิตไม่รอด! โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังทำอะไรไม่มีขอบเขตอีก! ตัวนายเองไม่รู้จักร่างกายตัวเองหรือไง? จะฝืนแบบนั้นได้ยังไง? ถ้านายเป็นอะไรไป ฉัน ฉัน...” พูดมาถึงตอนท้ายดวงตาก็แดงก่ำ เสียงก็สั่นเครือพูดไม่จบ
“ขอโทษครับคุณปู่ ที่ทำให้ท่านเป็นห่วง” โจวเว่ยหัวบีบมือท่าน มองตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของท่านด้วยความเจ็บปวด แค่คืนเดียว ทำไมท่านถึงแก่ชราลงขนาดนี้?
เฮ้อ โทษตัวเองจริงๆ เขาเป็นเด็กที่คุณปู่เลี้ยงมาด้วยตัวเอง ปกติแค่ปวดหัวตัวร้อนท่านก็เป็นห่วงจะแย่ ครั้งนี้ท่านคงตกใจแทบตายแน่ๆ!
“เจ้าเด็กเหลือขอ!” คณบดีโจวเห็นเขามีสติชัดเจน พูดจารู้เรื่อง ก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง “ตื่นก็ดีแล้ว ฉันลาหยุดให้เดือนหนึ่ง เดือนนี้ก็พักฟื้นอยู่บ้านให้สบายใจ”