“หมู่โลหิตอาร์เอช……”
จี้กั๋วเสียงคลึงกระดาษที่ลูกชายยื่นให้ มองดูชื่อคนและที่อยู่บนนั้น แล้วก็ยิ้มมุมปากเบี้ยว
จี้หวยลี่กำหมัดแน่น มือเต็มไปด้วยเหงื่อ ก้มหน้าอธิบายด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด “พ่อครับ หมู่โลหิตหายากมันมีน้อยจริงๆ หนึ่งเดือนมานี้ผมเพิ่งเจอแค่เคสเดียว”
จี้กั๋วเสียงโยนกระดาษทิ้งลงบนโต๊ะทำงานอย่างไม่แยแส เป็นครั้งแรกที่ไม่ด่าเขา ไม่ตีเขา กลับยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เลว มีความคืบหน้า”
จี้หวยลี่ถอนหายใจโล่งอก คิดว่าไม่น่าจะรอดจากการซักไซ้ไปได้ ผู้ป่วยคนนี้ออกจากโรงพยาบาลไปนานแล้วและไม่ได้อยู่แถวนี้ ที่อยู่ที่ให้ไปก็หาตัวไม่เจอ หาคนไม่เจอก็ทำอะไรใครไม่ได้ ให้ไปก็ไร้ประโยชน์
“ยังไง ดูเหมือนนายจะโล่งอก?” จี้กั๋วเสียงจุดบุหรี่แล้วถามยิ้มๆ
แค่นี้ก็คิดว่าจะปิดบังฉันได้หรือ? ถึงจะถือว่ามีความคืบหน้าก็เถอะ ที่รู้จักเอาของมีค่ากลับมา ครั้งนี้ใช้ไม่ได้ ครั้งหน้าเล่า ครั้งต่อๆ ไปเล่า? ต่อให้เขาเริ่มเดินบนเส้นทางนี้แล้ว จะหันกลับก็สายไป เฮอะ……
“ไม่มีครับ ผมจะทำงานที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จ” จี้หวยลี่พูด สิ่งที่ให้ไปเป็นข้อมูลจริง ถ้าหาคนไม่เจอก็เป็นปัญหาของพวกเขา บ้านเมืองกว้างใหญ่ไพศาล เขาไม่เชื่อว่าพวกเขาจะหาคนเจอได้ด้วยแค่ชื่อกับที่อยู่
“ก็ดี นายต้องรู้ไว้ว่าฉันไม่เลี้ยงคนโหล่ ปีๆ นี้เลี้ยงนาย ข้าวนาย เสื้อผ้านาย นายก็ได้ใช้ชีวิตสุขสบายมานานพอแล้ว ควรจะรู้จักโตบ้าง” จี้กั๋วเสียงยิ้มบางๆ