เจียงหลินเซี่ยเดินตามลู่ลิ่งออกจากตึกผู้ป่วยในและโรงพยาบาลอย่างเงียบ ๆ
พอเดินถึงประตูใหญ่โรงพยาบาล ลู่ลิ่งก็หยุดลง
เจียงหลินเซี่ยไม่ได้สังเกต ก้มหน้าก้มตาเดินตรงไป ชนเข้ากับรถเข็นอย่างจัง เจ็บจนหน้าย่น ทำท่าจะสะดุดล้มด้วย
"ระวัง" ลู่ลิ่งเสียงเรียบนิ่ง ประคองแขนเธอให้ตั้งตัวได้
เจียงหลินเซี่ยยืนทรงตัว ขยี้เข่าแล้วลูบจมูก กำลังจะพูดอะไรก็เห็นรถจี้อี้สีแดงของจี้หวยลี่จอดอยู่ไม่ไกล เขาพิงฝากระโปรงรถมองมาทางพวกเขาสองคน
จี้หวยลี่เห็นทั้งคู่แล้ว ไม่ได้เดินเข้ามา แค่โบกมือแล้วกลับขึ้นรถขับออกไป
ลู่ลิ่งหันมามองเธอ "เขาไปกับพวกเธอด้วยหรือ?"
เจียงหลินเซี่ยพยักหน้าตอบตามจริง "เขามีรถ ถ้าเกิดเรื่องอะไรจะได้ไปไวหน่อย"
จริง ๆ เธอเป็นคนขอให้จี้หวยลี่ช่วย ทำอะไรก็ต้องวางแผนให้รอบคอบไว้ก่อน ใครจะไม่เผื่อทางหนีไว้บ้าง?
"คิดได้รอบคอบดี" ลู่ลิ่งพูด
"ใช่ไหมล่ะ ฉันก็ว่าแบบนั้น รอบด้าน ทั้งหน้าและหลัง รับรองไม่มีพลาด" เธอตบกระเป๋าสะพายข้าง พลางวิเคราะห์ต่ออย่างภูมิใจ "ฉันยังมีแผนสำรองอีกนะ รับรองไม่เสียเปรียบ..."
ลู่ลิ่งไม่พูดอะไร แค่มองเธอแน่นิ่ง
เจียงหลินเซี่ยพูดไปเสียงก็ค่อย ๆ เบาลง จนแทบไม่ได้ยิน "เธอ...เธอมองฉันแบบนั้นทำไม? หรือจะคิดตีฉัน?"
"ตีเธอ? ฉันตีเธอยังดีกว่าตีตัวเอง! เจียงหลินเซี่ย! เธอเป็นคนมีความคิดเห็นเสมอ แต่ครั้งนี้มันเกินไปหรือเปล่า? เรื่องเสี่ยงแบบนี้เป็นเรื่องที่ผู้หญิงอย่างเธอควรทำหรือไง? ถึงเธอจะคิดแค่วู่วาม ไม่คิดถึงป้าอาชิ่วบ้างหรือไง ถ้าเธอเป็นอะไรไป เธอจะทำยังไง? เงียบหายไปเลย ให้คนบอกฉันแค่ว่าไม่ต้องรอแล้วจบหรือไง? ถ้าฉันกลับไปคนเดียว ป้าอาชิ่วถามขึ้นมาฉันจะตอบยังไง? พวกนักเลงหัวไม้พวกนั้นมันง่ายที่จะรับมือหรือไง? เธอมีความสามารถแค่ไหนถึงกล้าเสี่ยงแบบนี้!"