"เฮ้ย เสี่ยวเซี่ย..." ซุนเวยโผล่หน้าเข้ามาครึ่งตัวแล้วทักทาย
เจียงหลินเซี่ยวางหนังสือในมือลง ยิ้มแล้วพูดว่า "ยืนข้างนอกทำไมล่ะ เข้ามาพูดสิ"
ซุนเวยผลักประตูเข้ามา ยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันไม่ได้กลัวว่าเธอจะมีคนไข้ จะรบกวนเวลาทำงานของเธอไง เลยขอสำรวจก่อนหน่อย"
"ฉันน่ะ ว่างมากต่างหาก" เจียงหลินเซี่ยตบหนังสือบนโต๊ะ "ช่วงนี้ก็อ่านหนังสืออยู่เรื่อยเลย"
ซุนเวยนั่งลงตรงข้ามเธอ สีหน้าไม่อยากเชื่อ "เป็นไปไม่ได้หรอก? ฝีมือแพทย์เธอขนาดนี้ จะไม่มีคนไข้ได้ยังไง?"
"ก็เป็นเรื่องปกตินี่นา คนอื่นไม่รู้ความจริง เห็นฉันเป็นแค่แพทย์ฝึกงานก็ไม่อยากให้ตรวจไง แต่ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ก็มีเวลาอ่านหนังสือพอดี" เจียงหลินเซี่ยพูด
ซุนเวยพยักหน้า ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ยังไงฝีมือของเสี่ยวเซี่ยก็อยู่ตรงนั้น การได้บรรจุเป็นตำแหน่งจริงคือเรื่องแน่นอน ไม่ต้องไปกังวลอะไรเลย
"เดี๋ยวฉันเลี้ยงเธอกับจี้หวยลี่ที่โรงแรมของรัฐ ขอบคุณพวกเธอจริงๆ" ซุนเวยยิ้มแล้วพูด
"จะขอบคุณอะไรกัน เกินไปแล้ว" เจียงหลินเซี่ยพูด
"ต้องขอบคุณสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ" ซุนเวยลดเสียงลง "โสมภูเขาอายุเก่าแก่สองต้นนั้นก็ต้องตกไปให้อู๋เหลียงไอ้สารเลวนั้นฟรีๆ แล้ว! เธอรู้ไหมว่าพ่อฉันจ่ายเงินเท่าไหร่กว่าจะได้มา?" พูดไปก็ยื่นห้านิ้วออกมา "ห้าพัน ห้าพันนะ!"
เจียงหลินเซี่ยตะลึงไปชั่วขณะ คุณพระ คุณเจ้า นั่นมันมูลค่ามหาศาลจริงๆ นี่นา
"เพราะงั้นต้องขอบคุณพวกเธอทั้งสองคนแน่นอน วันนี้พวกเธอไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น อยากกินอะไรสั่งได้เต็มที่" ซุนเวยตบกระเป๋าเสื้อ "กินให้เต็มที่เลย"