"ไม่ ไม่ พี่ใหญ่ ขอได้ไหม อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน! ฉันมีประโยชน์ ฉันยังมีประโยชน์!" หลี่เหมยตัวสั่นเทิ้มก้มลงกราบแทบเท้า มือทั้งสองจับคมมีดไว้แน่น เลือดไหลโชกมือก็ยังไม่กล้าปล่อย "ฉันพาพวกคุณเข้าเขตทหารได้ เขตทหารมียาม คนแปลกหน้าเข้าไปไม่ได้ ฉันมีประโยชน์ ฉันยังมีประโยชน์!"
"ตุ้นจื่อ ฟังดูมีเหตุผล อย่าเพิ่งลงมือ! เดี๋ยวทำให้ตำรวจรู้เข้าก็ยุ่ง!" เสียงผู้ชายทุ้มหยาบดังมาจากมุมหนึ่ง
หลี่เหมยตัวสั่นหนักขึ้นกว่าเดิม เธอคิดว่ามีแค่คนเดียว ที่แท้ก็มีอีกคนโผล่มา แล้วที่เหลืออีกล่ะ? ยังมีอีกกี่คนกันแน่? ดีที่เธอไม่ร้องออกไป ไม่งั้นตอนนี้คงตายไม่เป็นท่าไปแล้ว
"แกชื่ออะไร?" ตุ้นจื่อถาม
หลี่เหมยปล่อยมือจากคมมีด ตัวสั่นตอบ "หลี่... หลี่เหมย"
"หลี่เหมย? หึ!" ตุ้นจื่อหัวเราะเยาะเย้ย คว้ากระเป๋าหนังแท้ใบเล็กที่ยังห้อยอยู่บนแขนเธอมาดึงเปิดออก แล้วเทของในนั้นลงพื้นหมด กระจกบานเล็ก ลิปสติก แล้วก็กระเป๋าสตางค์ทรงสี่เหลี่ยมอีกใบ
ตุ้นจื่อเก็บกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา เปิดดึงเงินด้านในออก เห็นนามบัตรที่คั่นอยู่ในช่องซองก็หยิบออกมา หรี่ตามองอยู่นาน พูดขึ้นว่า "สถานีบริจาคเลือด? ผู้อำนวยการ?"
พูดพลางยื่นนามบัตรให้ผู้ชายเสียงทุ้มหยาบคนนั้น "พี่เปียว"
ชายที่ชื่อพี่เปียวรับไป กวาดตามองครู่หนึ่ง แล้วหันมามองหลี่เหมย "แกจะพาพวกเราเข้าไปยังไง? ทหารยามตรวจเข้มแค่ไหน?"
"คุณ... พวกคุณเข้าไปตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก คน... คนนั้นลู่ลิ่งเป็นทหาร เคยผ่านสนามรบมา เป็นผู้บังคับหมวดด้วย เขา... เขาอยู่บ้าน พวกคุณทำอะไรไม่ได้หรอก" หลี่เหมยฝืนใจให้ตัวเองสงบ แล้ววิเคราะห์อธิบายให้พวกเขาฟัง