"เฮ้ เอางั้นสิ ฉันสอนเธอเล่นยิมนาสติกชุดที่แปดดีกว่า ไวกว่านี้ตั้งเยอะ!" กู้เสี่ยวเป่ยวิ่งออกจากบ้าน หัวเราะจนตัวงอ
ท่าไม้ตายที่เธอใช้ เขาเคยเห็นตอนไปโรงเรียนผ่านจัตุรัสประชาชน มีคนแก่หลายคนก็เล่นแบบนี้ ช้า ๆ ช้า ๆ เหมือนเต่าเลย
เจียงหลินเซี่ยเหลือบตามองเขา "เด็กน้อย รู้อะไรซะที่ไหน"
กู้เสี่ยวเป่ยย่นจมูกใส่เธอ แล้วหันไปมองลู่ลิ่งด้วยสายตาชื่นชม "พี่ครับ พี่ชกมวยเก่งจัง สอนผมหน่อยสิ!"
"ได้สิ ถ้ามีเวลาว่างเมื่อไหร่ พี่จะสอนให้" ลู่ลิ่งวางมือบนไหล่เขา แล้วยืนดูเจียงหลินเซี่ยรำไท่จี๋ ท่าทางมั่นคง ลีลาลื่นไหลราวกับสายน้ำ เห็นชัดว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ฝึกฝนในเวลาอันสั้น
"เสี่ยวเซี่ย เธอรำไท่จี๋มานานแค่ไหนแล้ว?" ลู่ลิ่งถามเสียงนุ่ม
"นานพอสมควรแล้ว" เจียงหลินเซี่ยให้คำตอบคลุมเครือ
ลู่ลิ่งพยักหน้า "ออกกำลังกายให้แข็งแรง ดีมาก"
เจียงหลินเซี่ยรำครบชุดแล้วก็ถอนหายใจยาว ถามว่า "นายจะไปรายงานตัวเมื่อไหร่?"
"น่าจะอีกสองสามวันนี้แหละ รอรับโทรศัพท์แจ้ง" ลู่ลิ่งตอบ
เจียงหลินเซี่ยพยักหน้า ไม่พูดอะไรต่อ แล้วหันหลังกลับเข้าบ้าน
ลู่ลิ่งมองแผ่นหลังที่หันไปอย่างไม่แยแสของเธอ รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอดูเหมือนจะไม่สนใจเลยว่าเขาจะไปหรืออยู่
กู้เสี่ยวเป่ยกอดแขนลู่ลิ่งไว้ไม่ยอมปล่อย "พี่ครับ พี่ไปเป็นทหารครั้งนี้จะกลับมาเมื่อไหร่?"
ลู่ลิ่งดึงสติกลับมา ลูบหัวเล็ก ๆ ของเขา "พี่กลับมาตอนพี่ลา"
กู้เสี่ยวเป่ยผลักเขาออกไปหนึ่งที แล้วเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดกลับเข้าบ้าน ลา? เมื่อไหร่จะได้ลา? ตอนพ่อจากไปก็พูดแบบนี้ ปีหนึ่งแทบจะไม่เห็นหน้าเลย ตอนนี้เขาก็พูดแบบนั้นอีก