ต้องขอบคุณข้อเสนอของเจียงหลินเซี่ย ตั้งแต่นั้นมาคณบดีโจวกับหลานชายก็เริ่มฝึกปาต้วนจิ่น ระยะแรกก็ยังไม่เข้าท่า แต่ช่วงหลังดูเหมือนจะเริ่มจับทางได้ ทั้งฝึกที่บ้าน ที่ออฟฟิศก็ฝึก
มีเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก
คณบดีโจวยังคงเคลื่อนไหวร่างกายไปเรื่อย ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยพลัง "เข้ามา"
"โอ้..เหล่าโจว เนี่ยแกฝึกวิทยายุทธ์ด้วยเหรอเนี่ย" หลิวกัง ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษา พูดพร้อมรอยยิ้ม
"เหล่าหลิว? ไอ้หนูเอ๊ย แกมีเวลามาหาฉันได้ยังไง? นั่งสิ" คณบดีโจวเก็บท่า เอ่ยปากชวน พร้อมกับรินน้ำร้อนให้แก้วหนึ่ง "แกน่ะคนยุ่ง แบบว่าไม่มีธุระก็ไม่มาหา นี้มีเรื่องอะไรถึงต้องลงมือมาด้วยตัวเอง?"
หลิวกังวางกระเป๋าเอกสารที่หนีบไว้ใต้รักแร้ลงบนโต๊ะ เคาะโต๊ะสองที สีหน้าเคร่งขรึม "เหล่าโจว แกมีเรื่องแล้ว" พูดพลางยกแก้วขึ้นดื่มน้ำอย่างไม่เกรงใจ
คณบดีโจวหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ "ไปให้พ้นเลย ฉันน่ะตั้งตัวตรง เดินตรงไปมา จะไปมีเรื่องอะไรได้! แถมฉันก็เป็นแค่หมอ จะมีเรื่องอะไรได้?"
หลิวกังหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเอกสาร แล้วยื่นให้เขา "ดูเอาเอง"
คณบดีโจวสวมแว่นสายตา ดึงกระดาษในซองออกมา พลางอ่านไปเรื่อย ๆ สีหน้าเคร่งขรึมของเขาค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "อึก"
"นี่มันอะไร? จดหมายนิรนามที่ทำจากการแปะข่าวจากหนังสือพิมพ์?" เขาสะบัดกระดาษในมือ "ค่อนข้างจะมีความคิดสร้างสรรค์ดี นานๆ จะได้เห็นสักที"
หลิวกังขมวดคิ้ว "เหล่าโจว แกยังหัวเราะออกเหรอ? ข้างบนเขียนว่าเจ้าโจวเว่ยหัวหลานชายแก มีความสัมพันธ์อันไม่เหมาะสมกับนักเรียนเจียงหลินเซี่ย แถมยังบอกว่าแกใช้อำนาจในตำแหน่งให้เด็กใหม่ข้ามชั้นสามชั้น เข้าไปเรียนห้องเรียนจบโดยตรง ทุกคำทุกตัวอักษรชี้ไปที่แกใช้อำนาจในทางมิชอบ ตอนนี้ในสำนักงานบางคนเริ่มสังเกตเห็นเรื่องนี้แล้ว"
คณบดีโจวถอดแว่นออก เช็ดเลนส์อย่างไม่รีบร้อน "เหล่าหลิว เรื่องที่แกพูดมา ฉันยอมรับหมด"