"อาจารย์ยังให้เงินนางอีกเหรอ?" เฉียนเฉียวฮุ่ยสีหน้าไม่อยากเชื่อ "เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง? ทำไมล่ะ?"
นางเฉียนยกมือดีดหน้าผากหลานสาวไปทีหนึ่ง พลางกล่าวอย่างเดือดดาล "เจ้าจะถามว่าทำไม? คิดไม่ออกก็อย่าพูด ดูแล้วชวนให้โมโห!"
นางคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าหลานสาวของตัวเองจะทื่อได้ขนาดนี้ สมองไม่รู้จักพลิกแพลงเอาซะเลย
ด่าเสร็จก็หันไปถามหลี่เหมย "เจ้าเห็นกับตาตัวเองหรือ?"
หลี่เหมยส่ายหน้า "ข้าไม่เห็น แต่มีคนเห็นนะ ตอนนี้ผู้คนต่างพูดกันไปทั่ว นางยังชอบไปคุยปัญหากับอาจารย์โจวคนเดียวตลอด สายตาที่อาจารย์โจวมองนางมันไม่ปกติเลย ไม่เหมือนอาจารย์มองลูกศิษย์เอาซะเลย อีกอย่าง ข้าเพิ่งนึกออก อาจารย์โจวของพวกเราเดิมทีหมั้นหมายแล้ว แต่ภายหลังก็ไม่ได้แต่งงาน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน"
"ผิดปกติ ผิดปกติมาก นางอย่ามีความสัมพันธ์ไม่เหมาะสมกับอาจารย์โจวของพวกเจ้าเข้าจริง ๆ นะ ไม่งั้นนางจะเข้ากับที่โรงเรียนของพวกเจ้าได้ดีขนาดนั้นได้ยังไง?" นางเฉียนถามอย่างกังขา
เด็กบ้านนอกคนหนึ่งจะมีฝีมือขนาดนั้นเชียวหรือ? นางลองคิดดูให้ดี ๆ ก็ต้องยอมรับว่าเจียงหลินเซี่ยผู้นี้เป็นสาวน้อยรูปงาม แต่งตัวก็แปลกใหม่ไม่เหมือนใคร แม่บ้านหลายคนในเขตทหารยังอยากได้นางไปเป็นสะใภ้กันเลย ใครจะรู้ว่าอาจารย์โจวนั่นอาจจะเล็งตานางไว้แล้วก็ได้ นอกนั้นจะมีคำอธิบายอะไรอีกล่ะ?
"ก็ต้องเป็นแบบนั้นแหละ! แม่นางก็ไม่ใช่ของดี ยังไปยั่วยวนพี่กู้ได้ ลูกสาวนางจะเป็นของดีได้ยังไง? แต่งตัวแบบนั้นทุกวัน อุ๊ย ข้าไม่อยากพูดเลย ชุดแบบนั้นเป็นชุดที่คนดี ๆ เขาใส่กันหรือไง? ยังกี่เพ้าอีก! เชอะ!" เฉียนเฉียวฮุ่ยพูดประชดประชัน
ถึงแม้ชุดกี่เพ้าจะใส่แล้วสวย แต่คนในเขตทหารก็ไม่มีใครใส่นอกจากนางเจียงหลินเซี่ยคนเดียวที่คิดว่าตัวเองพิเศษ? ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร!