ที่ลานสนาม ริมบาร์คู่ จี้หวยลี่และเพื่อนผู้ชายอีกหลายคนรุมหลี่เหมยไว้ตรงมุม
“คุณจี้ คุณ...คุณจะทำอะไร?” หลี่เหมยถามเสียงสั่นๆ
เธอชอบจี้หวยลี่จริงๆ ไม่ผิด แต่ท่าทางของจี้หวยลี่ตอนนี้ไม่เหมือนจะมาสารภาพรักเลย ยิ่งพวกผู้ชายข้างหลังเขายังใช้ไม้ไผ่แหย่ผ้าสกปรกยาวเป็นแถบ กลิ่นเท้าเหม็นโชยมาแต่ไกล
“หลี่เหมย ข่าวลือในโรงเรียนนายเป็นคนแพร่ใช่มั้ย?” จี้หวยลี่พิงบาร์คู่ เลิกคิ้วถาม
“ข่าวอะไร ฉันไม่รู้” หลี่เหมยเชิดหน้า จ้องเขาด้วยความโกรธปนอาย ตอบเสียงแข็ง
คนนินทาลับหลังกันตั้งมากมาย ทำไมถึงได้มาเจาะจงที่เธอ? ยังรุมล้อมถามเธออีก?
เจียงหลินเซี่ยด่าเขาตีเขาสารพัด แต่เขากลับวิ่งตามไปเอาอกเอาใจ เขาเล่นบาส เธอก็ทั้งส่งผ้าขาว ทั้งซื้อจินหลี่เป่าให้ แม้แต่พูดจายังระมัดระวัง กลัวว่าพูดอะไรไม่ถูกใจเขา แล้วเขาทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง? เธอผิดอะไร? ยุติธรรมตรงไหน?
“ยังดื้ออีกเรอะ?” จี้หวยลี่ชี้หน้าหลี่เหมย หัวเราะเย้ยหยัน พูดด้วยความดูถูก “ฉันให้คนไปสืบมาแล้ว ต้นตอมันก็คือนาย! ยังจะปากแข็งอีก เอาเถอะ เอาของมา”
ผู้ชายคนหนึ่งบีบจมูก ใช้ไม้ไผ่แหย่ผ้าไปตรงหน้าหลี่เหมย
“อ๊า! เอาไป เอาไป! นี่มันอะไรกัน!” หลี่เหมยไม่กล้าแม้แต่จะใช้มือปัด ถอยหนีไปด้านหลัง เสียงสั่นด้วยความโกรธ “จี้หวยลี่! นายทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง? คนนินทาลับหลังตั้งเยอะ ทำไมต้องเป็นฉัน? เจียงหลินเซี่ยทำกับนายยังไง ฉันทำกับนายยังไง? นายกลับมาช่วยเธอรังแกฉันได้ยังไง!”