"ป้า รอสักครู่" เฉียนเฉียวฮุ่ยวางกระเป๋าลงแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
นางเฉียนมองตามด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าเธอวิ่งออกไปทำอะไร แต่ความใส่ใจของเฉียวฮุ่ยที่มีต่อเธอทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจ ไม่ว่าจะยังไง เฉียวฮุ่ยก็ยังรักเธอป้าคนนี้ โง่หน่อยก็โง่เถอะ ยังดีกว่าพวกที่คิดมากสารพัด และยังเชื่อฟังคำพูดของเธอด้วย
ไม่นานเฉียวฮุ่ยก็กลับมา พร้อมกับขวดน้ำมันแดงในมือ "ป้า เอานี่ไปเทใส่ฝ่ามือ ถูให้ร้อนแล้วประคบก็หายแล้ว ยังเป็นเหมยเมิ่งที่รอบคอบ เธอบอกว่ากลัวป้าปวดเอวปวดขา เลยให้ฉันซื้อมาให้ป้าใช้ ของนี้ใช้ดีนัก ทาแล้วหายปวดเลย"
สีหน้านางเฉียนดำคล้ำลง เด็กเวรนี่อายุยังน้อยแต่ความคิดมากมาย ยังไม่ทันไรก็เตรียมระวังตัวเธอแล้ว! ดูท่าปาท่องโก๋มื้อนี้นางจะทำก็ต้องทำ ไม่ทำก็ต้องทำ!
เฉียวฮุ่ยวางน้ำมันแดงลงแล้วก็วิ่งไปหน้ากระจกจัดทรงผม พูดอย่างไม่มีความกังวล "ป้า ฉันว่าผมฉันยาวไปหน่อยไหม? อยากไปดัดเป็นลอน แบบที่กำลังนิยมตอนนี้ ลอนแกะ ฉันว่าดัดแล้วดูเด็กดี"
เธออยากดัดผมมานานแล้ว คนในเขตทหารดัดกันหลายคน ดูทันสมัยมาก แต่เงินเดือนเธอน้อย ไม่กล้าเสีย ตอนนี้มีเงินแล้ว ก็ต้องแต่งตัวให้ดีหน่อย!
"ไม่ทำงานแล้วหรือ?" นางเฉียนถามเสียงเรียบ
เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ไร้ที่พึ่งพิง
เสียใจ เสียใจจริง ๆ! ตอนนั้นทำไมเธอถึงคิดสั้นขนาดนั้น ควรจะทำดีกับกู้เสี่ยวเป่ยและลู่ลิ่งให้มากกว่านี้ ซื่อเย่ต่างหากที่เป็นเสาหลักใหญ่ที่สุดของเธอ!