เจียงหลินเซี่ยเห็นเธอทำหน้าหงอย ๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจนัก นางรู้ดีว่าถนนจากชนบทเข้าสู่เมืองนั้นยากเย็นเพียงใด พวกเธอโชคดีที่ได้พบกู้ซื่อเย่ มิเช่นนั้นแค่เพียงลำพังตัวนางเองก็ไม่อาจไปถึงจุดที่สูงเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน
ตอนนี้นางมีความสามารถแล้ว ก็อย่างที่แม่พูด ไหน ๆ ก็ช่วยได้ก็ช่วยเต็มที่ แค่ทำสุดความสามารถก็พอ ที่เหลือก็แล้วแต่ชะตากรรมของนางเอง
อีกอย่างตุ๊กตาเสือผ้าที่นางปักนี้สวยจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นสีสันหรือลวดลาย ล้วนประณีตและงดงาม ลองเอาไปขายตามตลาดดูก็ได้ เผื่อจะมีหนทางจำหน่ายก็เป็นได้
เจียงหลินเซี่ยลูบหัวกลม ๆ ของเจ้าเสือพลางถามยิ้ม ๆ “นิวฮวา เมื่อกี้เธอบอกว่า ในหมู่บ้านมีคนคลอดลูกหลายคนจ้างแม่เธอทำเจ้านี่เหรอ?”
“อื้ม” เฉียนนิวฮวาพยักหน้า “ฝีมือแม่หนูดี คนอยากได้เยอะ”
“ไม่เคยคิดจะเอามาขายในเมืองบ้างเหรอ?” เจียงหลินเซี่ยถาม
“ในเมืองเหรอ?” เฉียนนิวฮวาหัวเราะ “พี่เสี่ยวเซี่ย นี่มันแค่เศษผ้าที่เอามาปะต่อกันเอง ไม่มีค่าอะไร ใครในเมืองเขาจะมาสนใจของแบบนี้กันเล่า?”
“ทำไมจะไม่สนใจล่ะ? ฉันชอบมากเลยนะ เจ้าอ้วนกลม ๆ น่ารักขนาดนี้ ถ้าไปเจอตามถนนฉันยอมจ่ายเงินซื้อแน่นอน คนในเมืองเยอะแยะ ชอบของแปลกตาสวย ๆ แบบนี้ต้องไม่น้อยแน่ ๆ ลองทำมาหลาย ๆ แบบดูสิ พวกเธออย่าเพิ่งรีบกลับ ให้ลุงพักฟื้นอีกสักพัก ทำเพิ่มอีกสองสามแบบเอาไปลองขายดู ถึงจะขายไม่ดีก็ไม่เสียหายอะไร ถือว่าแก้ง่วงไปในตัว”