กู้เสี่ยวเป่ยที่ยังเล่นไม่สุดใจไม่พอใจมาก เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นยังมีอารมณ์ เจียงหลินเซี่ยเรียกก็ไม่ยอมตอบ แบกกระเป๋านักเรียนไปโรงเรียนเลย
“เด็กคนนี้ ต่อไปออกไปเที่ยวไม่เรียกมันอีกแล้ว!” เจียงหลินเซี่ยพึมพำ
“พอได้แล้ว พอได้แล้ว สองคนนี่ก็จริงๆ ด้วย ตกลงจะพาเขาออกไปเที่ยว ไหงไม่ให้เขาเล่นให้สนุกล่ะ? กลับมาได้หน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่สบายใจมาทั้งคืน ทั้งหมดเป็นความผิดของสองคน!” หลินอาชิ่วนิ้วชี้ทั้งคู่ตำหนิ
เมื่อวานทั้งสามคนกลับมาสีหน้าไม่ปกติ กู้เสี่ยวเป่ยไม่พอใจที่เล่นไม่สนุก ส่วนลู่ลิ่งกับเสี่ยวเซี่ยก็หน้านิ่วท้อแท้ ถามว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ยอมพูด
“เป็นความผิดของผมเอง วันนี้ตอนเย็นเลิกเรียนผมจะพาเขาไปจุดพลุในเขตทหาร รับรองว่าให้เขาเล่นจนพอใจ” ลู่ลิ่งพูด
หลินอาชิ่วพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก
เจียงหลินเซี่ยกินข้าวเสร็จก็ไปทำงาน ทุกอย่างเหมือนเดิม แต่ตอนเที่ยงกลับมาก่อนเวลา แถมยังซื้อเค้กชิ้นเล็กมาด้วย
หลินอาชิ่วเดินถือกับข้าวออกจากครัว เห็นเค้กชิ้นเล็กบนโต๊ะ ก็ยิ้ม “ซื้อให้เสี่ยวเป่ยใช่ไหม เขาเห็นแล้วต้องดีใจแน่”
พูดยังไม่ทันจบ ทหารยามคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ “ป้าอาชิ่ว เมื่อกี้โรงเรียนโทรมาบอกว่าเสี่ยวเป่ยชนเพื่อนร่วมชั้นสลบ ให้คุณรีบไปโรงเรียนหน่อย”
“อะไรนะ?” หลินอาชิ่วอุทานตกใจ รีบถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกไป
“แม่ ผมไปเอง!” เจียงหลินเซี่ยวพูดพลางวิ่งไปทางโรงเรียนแล้ว