เจิ้งเสี่ยวหูค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ก็เห็นขวดน้ำเกลือ ก็รีบลุกขึ้น แต่หัวหมุนอย่างหนัก จึงล้มลงบนเตียงอีกครั้ง
“อย่าขยับ!” เจียงหลินเซี่ยเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว กดเขาให้นอนลง
“พี่สาว พี่สาว แม่ฉันเป็นยังไงบ้าง?” เจิ้งเสี่ยวหูจับมือเธอแน่นถามด้วยเสียงสั่นเครือ
เลือด เขาคิดถึงแต่เลือดเต็มไปหมด!
“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว อย่าเครียดไปเลย แม่เธอไม่เป็นไรแล้ว อยู่ห้องข้าง ๆ กำลังพักฟื้น รอเธออาการดีขึ้นก่อนค่อยไปหา จะได้ไม่ให้แม่เป็นห่วง” เจียงหลินเซี่ยพูดเสียงเบา
เจิ้งเสี่ยวหูยื่นมือไปดึงเข็มน้ำเกลือที่หลังมือออก พูดหอบ ๆ “พี่สาว ฉัน ฉันไม่เอาน้ำเกลือ ฉัน ฉันไม่มีเงิน ให้แม่ฉันกิน ให้แม่ฉันกินเถอะ ช่วยเธอด้วย ช่วยเธอด้วยเถอะ...”
การรักษาต้องใช้เงิน เขาไม่มีเงิน ขอแค่แม่ยังอยู่ บ้านก็ยังอยู่ เขาจะหาทางหาเงินมาให้ครบเอง
เจียงหลินเซี่ยกดมือเขาไว้ พูดเสียงเข้ม “อย่าขยับเด็ดขาด นี่เหลืออีกครึ่งเดียว ถ้าดึงออกก็เสียของเปล่า ๆ! เรื่องเงินไม่ต้องให้เธอกังวล นอนให้เรียบร้อย!”
เจิ้งเสี่ยวหูกำมือเจียงหลินเซี่ยไว้แน่นไม่ยอมปล่อย สะอื้นไห้พร้อมกับรับปาก “พี่สาว ผมหาเงินได้ ช่วยแม่ผมด้วย ผมหาเงินได้ ช่วยเธอด้วย ผมต้องการแม่!”
“ได้ ได้!” เจียงหลินเซี่ยตบมือเขาเพื่อปลอบใจ “ฉันจะรักษาแม่เธอให้หาย แต่เธอต้องเชื่อฟังฉัน! ฉันไม่ชอบเด็กที่ไม่เชื่อฟัง ตอนนี้หลับตาพักผ่อน ฉันจะไปดูอาการแม่เธอที่ห้องข้าง ๆ เธอห้ามวิ่งไปไหน ห้ามลุกจากเตียง เข้าใจไหม?”