“คุณจะช่วยฉัน?” เจียงหลินเซี่ยหยุดฝีเท้า หันกลับมา กอดตำราเรียนไว้ เยื้องศีรษะเล็กน้อยมองฉีเสียวฮั่น “ด็อกเตอร์ฉี ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมคุณถึงช่วยฉัน แล้วก็...มีสิทธิ์อะไรมาช่วยฉัน?”
เธอไม่เคยเชื่อว่ามีเรื่องฟรีๆ ตกมาจากฟ้า ฉีเสียวฮั่นก็คงไม่ได้คิดจะช่วยเธอจริงใจอะไร
ฉีเสียวฮั่นผลักแว่นตา น้ำเสียงสุภาพ ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ พูดว่า “คุณเจียง อันที่จริงผมอยากหาจังหวะคุยกับคุณจริงๆ เรื่องเมื่อคราวที่ไปดูตัวมันเละเทะขนาดนั้น ผมขอโทษจริงๆ แม่ผมเลี้ยงผมมาคนเดียว ลำบากมาก บางทีก็เป็นห่วงผมเกินไป พูดจาทำอะไรก็ไม่ค่อยเหมาะสม ผมขอโทษแทนเธอด้วย อันที่จริง ผมชอบคุณมากนะ ไม่งั้นคงไม่ตามออกมาเพื่ออยากติดต่อกับคุณ ช่วงนี้ผมก็ตั้งใจหาข้อมูลเกี่ยวกับคุณมา ฝีมือคุณในโรงพยาบาลและที่โรงเรียน ความมุ่งมั่นในวิชาการ ทำเอาผมเคารพมาก”
เจียงหลินเซี่ยไม่พูดอะไร แค่มองเขานิ่งๆ สมจริงๆ...
ฉีเสียวฮั่นเห็นเธอเฉยเมย หน้าก็เริ่มเสีย ตัวเองเป็นเด็กเรียนจบเมืองนอกแท้ๆ ยอมลดตัวลงมาบอกความรู้สึกแล้ว เธอทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง? ไม่ควรจะร้องไห้ตีหน้าซาบซึ้งหรือ? ทำไมมองเขาอย่างกับมองคนโง่? หมายความว่าไง? ไม่มองเขาในสายตาเหรอ?
แต่พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ต้องพูดต่อไป
“ถ้าคุณเต็มใจ เราก็ลองคบกันดูได้ เรียนรู้ซึ่งกันและกัน ผมเชื่อว่าความเห็นต่างหลายๆ เรื่องในวิชาการ ค่อยๆ คุยกันก็ลงตัวได้ เห็นไหม ครั้งนี้ที่ลงพื้นที่สนับสนุน ผมถูกส่งมาที่ตำบลชิงสื่อ สภาพก็พอใช้ได้ ผมขอผู้บังคับบัญชาให้ย้ายคุณมาช่วยผม โดยใช้ชื่อว่า ‘การวิจัยร่วม สาธิตการผสานการแพทย์แผนจีนและตะวันตก’ แบบนี้ คุณก็ทำงานสนับสนุนเสร็จ แล้วก็ได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีพอสมควรเพื่อทำงานวิจัยและปฏิบัติของคุณต่อ แค่คุณพยักหน้า เรื่องเอกสารเหลือทั้งหมด การติดต่อ ผมจัดการเอง”