"อะไรนะ? ไปตำบลหยุนหลิง? ที่ไหนกัน? ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!" หลินอาชิ่วได้ยินก็โมโหทันที "อยู่ดีๆ จะให้ลงไปทำงานที่ชนบททำไม?"
"แม่คะ นี่คือแผนบริการแพทย์ลงพื้นที่ชนบทของสำนักงานสาธารณสุข แค่ปีเดียวก็กลับมาแล้ว" เจียงหลินเซี่ยยิ้มพูด
"แล้วที่นั่นอยู่ที่ไหน? ไกลแค่ไหน?" หลินอาชิ่วถามด้วยความเป็นห่วง
ตำบลหยุนหลิง ฟังดูเหมือนอยู่ไกลสุดขอบฟ้า
"ตำบลหยุนหลิงอยู่ใกล้ชายแดน กองทหารที่ลู่ลิ่งรับราชการอยู่ก็อยู่ที่นั่น" กู้ซื่อเย่พูดเสียงทุ้ม
เหตุไฉนถึงได้จัดให้ไปที่นั่น? ที่นั่นใกล้ชายแดน เต็มไปด้วยอันตราย ไม่เพียงแต่การคมนาคมติดขัด ยังมีทุ่นระเบิดที่ตกค้างจากสงคราม กองทหารที่ลู่ลิ่งอยู่มีภารกิจเก็บกู้ทุ่นระเบิด
"ใกล้...ใกล้ชายแดน? ไม่ได้! อย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด! โรงพยาบาลไม่มีคนแล้วหรือไง ถึงให้เธอไปที่ห่างไกลขนาดนั้น? ต่อให้ต้องส่งใครไป ก็ต้องส่งหมอผู้ชายไปสิ เธอเป็นผู้หญิงจะไปได้ยังไง? ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด! ฉันไม่เห็นด้วย!" หลินอาชิ่วพูดด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน
"พี่ชายกู้ ช่วยหาทางหน่อย! อย่าให้เสี่ยวเซี่ยไปที่ไกลขนาดนั้น!" หลินอาชิ่วพูดกับกู้ซื่อเย่อย่างร้อนรน
กู้ซื่อเย่ก็รู้สึกว่าการจัดสรรครั้งนี้ไม่เหมาะสม พยักหน้าแล้วพูดขึ้น "เธออย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันจะไปเจรจา หาที่ใกล้ๆ ให้เสี่ยวเซี่ยเอง"
ได้ยินกู้ซื่อเย่พูดเช่นนั้น หลินอาชิ่วจึงค่อยคลายใจ