"จี้กั๋วเสียง ไอ้คนเนรคุณ เอ็งจะตายไม่ดี...อื้อ ๆ..."
จี้หวยลี่ขมวดคิ้ว "เสียงอะไร?"
"ก็แม่ของเหมย์ซู่จือน่ะสิ บ้าไปแล้ว มาประจำที่หน้าบริษัทด่าไม่เว้นวัน บริษัทก็ทำอะไรไม่ได้ ส่งตัวไปที่อื่นก็หนีกลับมา เดี๋ยวผมบอกคนที่บริษัท ให้ส่งไปให้ไกลกว่านี้ ไม่ไหวก็ส่งไปต่างจังหวัด ให้ไกล ๆ จะได้หนีกลับมาไม่ได้!" อู๋เสี่ยวหย่งพูด
จี้หวยลี่นึกอะไรขึ้นได้ ยกมือห้าม "ก็เป็นคนน่าสงสาร ให้คนพาไปกินข้าว เดี๋ยวฉันจะไปหาเธอเอง"
"ได้ครับ เดี๋ยวผมไปจัดการ" อู๋เสี่ยวหย่งพูดแล้วถอยออกไป
จี้หวยลี่หมุนปากกาหมึกซึมในมืออย่างลื่นไหล มุมปากยกยิ้มบาง ๆ
...
หน้าประตูโรงพยาบาลทหาร รถสีแดงสดจอดอยู่หน้าประตู โดดเด่นราวกับเปลวไฟ
เมื่อเห็นเจียงหลินเซี่ยเดินออกจากแผนกผู้ป่วยนอก จี้หวยลี่โบกมือ "เสี่ยวเซี่ย ทางนี้..."
เจียงหลินเซี่ยมองเขาอย่างจนใจ "จี้หวยลี่ แกไม่จำอะไรเลยหรือไง เอารถมาจอดที่หน้าโรงพยาบาลอีกแล้ว"
จี้หวยลี่ยิ้มแหย่ "พึ่งมาถึงเอง กำลังจะไปจอดอยู่พอดี อย่าเพิ่งโกรธสิ!" พูดจบก็เคาะกระจกรถ คนขับขับรถไปจอดอีกฝั่ง
"ฉันเห็นประกาศในหนังสือพิมพ์แล้ว เธอจะไปช่วยเหลือทางการแพทย์ที่ตำบลหยุนหลิง" จี้หวยลี่สีหน้าเคร่งเครียด "ไกลขนาดนั้น แล้วก็กันดาร แถมอยู่ชายแดนอีก ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่หรอก"
"จะไกลจะกันดารแค่ไหน ก็เป็นประเทศของเรา เป็นพี่น้องร่วมชาติของเรา ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะ" เจียงหลินเซี่ยพูด