แก้มร้อนผ่าวๆ เจ็บจนแทบจะทนไม่ไหว หลี่เหมยพิงอยู่กับกำแพงใต้สะพาน รู้สึกอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด เดินโตมาเป็นสาวขนาดนี้ ยังไม่เคยมีใครตบหน้าเธอมาก่อนเลยสักครั้ง!
เขาตบฉัน เขาตบฉันได้ยังไง เขามีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน?
ก็แค่จ่ายยาให้ผิดไปนิดหน่อย แต่ก็จับได้ทันเวลาไม่ใช่เหรอ? จำเป็นต้องตบหน้าขนาดนั้นเลยเหรอ? เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่มีศักดิ์ศรี ไม่มีหน้ามีตาบ้างหรือไง? เขาเงื้อมือตบหน้าเธอต่อหน้าคนตั้งมากมาย เรื่องนี้จะจบง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด!
เธอกำหมัดแน่น เสียดายจริงๆ ที่ตอนนั้นไม่ได้ตบกลับไปสักที ยังไงหน้ากากก็แตกแล้ว จะให้ตัวเองเสียเปรียบไปทำไม!
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงอึกทึกวุ่นวายดังมาจากไกลๆ
หลี่เหมยสะดุ้งตกใจ ต้องรีบไปให้พ้น ตำแหน่งใต้สะพานแบบมันเปลี่ยว ถ้าเจอคนไม่ดีเข้าละก็จบเห่แน่! คิดได้ดังนั้นก็รีบลูกขึ้นวิ่งออกไป
แต่ยังไปไม่ถึงปากทางเข้าสะพาน ก็ถูกดันกลับเข้ามาอีกครั้ง
"หยางเสี่ยวเหลย..."
เสียงเย็นชาและคุ้นเคยดังขึ้น
อาศัยแสงสลัวๆ หลี่เหมยเห็นได้อย่างชัดเจน คนที่ยืนอยู่ปากสะพานไม่ใช่ใครอื่น ก็คือจี้หวยลี่ที่ไม่ได้เจอกันมานานนั่นเอง!
"จี้หวยลี่ ฉันเอง ฉันเอง!" หลี่เหมยหลบคนที่ถูกบีบเข้ามาในสะพาน แล้ววิ่งตรงไปหาจี้หวยลี่ "เพื่อนร่วมรุ่นจี้ ฉันเอง หลี่เหมยไง!"
จี้หวยลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะมาเจอเธอที่นี่ เห็นหน้าเธอบวมไปข้างหนึ่ง มีรอยนิ้วมือชัดๆ ห้านิ้ว ก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ พูดว่า "หน้านายเป็นอะไรไป?"