“เขามีสิทธิ์อะไรมาลงไม้ลงมือ? ห๊ะ! ก็แค่จ่ายยาให้ผิด จะตายคาตรงนั้นรึไง ถึงกับยกมือตบหน้า! สู้กันยังไม่ตบหน้าเลย เขานี่มันจะจองเวรจองกรรมกับลูกสาวฉันชัดๆ! ฉันไม่จบกับเขาหรอก เม่งเม่งจะเป็นอะไรไป ฉันจะไปเชือดมันให้ตาย!” เฉียนเฉียวฮุ่ยทิ้งตัวลงนอนร้องไห้โวยวายอยู่บนเตียง สองขากระทุ้งฟูกดังกระแทกปึงปัง
หวังหงเซี่ยพอจะฟังเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เป็นเพราะหลี่เหมยจ่ายยาให้คนไข้ผิด เธอถึงถูกหมอประจำคลินิกตบหน้า เอ๊ะ! จ่ายยาให้ผิดนี่ถ้าร้ายแรงอาจทำให้คนตายได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องมันเกินจะรับได้ เขาคงไม่ลงมือกับเธอหรอก เธอจะไปอาละวาดเอาเรื่องแบบนี้ ก็ไม่เข้าท่าเอาเสียเลย!
นางอยากจะปลอบสักสองสามคำ แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไร จะให้พูดว่าหลี่เหมยไม่ผิดก็คงไม่ได้
“เฉียวฮุ่ย เธอใจเย็นๆ ก่อน สิ่งสำคัญตอนนี้คือต้องหาเม่งเม่งให้เจอ ขอแค่เด็กมันไม่เป็นไรก็พอ” หวังหงเซี่ยกล่าว
พูดยังไม่ทันขาดคำ เฉียวหนิวฮวาก็วิ่งพรวดพราดเข้ามา หอบหายใจแรงๆ พูดว่า “หา...หาเจอแล้ว ป้า...ป้า หลี่เหมยกลับมาแล้ว”
เฉียนเฉียวฮุ่ยดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นหลี่เหมยก้มหน้าเดินเข้ามาในประตูรั้ว ตามด้วยเฉียนต้าจ้วงอยู่ข้างหลัง
“ไอ้เด็กเวรเอ๊ย! หนีไปไหนมา!” เฉียนเฉียวฮุ่ยตวาดลั่นแล้วพุ่งตัวออกไป คว้าคอเสื้อหลี่เหมยไว้แน่น “หนีไปไหนมา? ห๊ะ! จะโดนตบก็โดนไปแล้ว มีอะไรก็กลับมาพูดกันดีๆ หนีทำไม! อยากทำให้แม่เป็นบ้าตายรึไง!”