ในห้องทำงานของสำนักงานสาธารณสุข กลิ่นบุหรี่ปนกับกลิ่นฝาดของใบชา ทำให้อากาศเหนียวหนึบจนไม่อาจจางหายไปได้
หวังหงอี้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานกว้าง มือหนึ่งถือเอกสารปกแดง ยิ้มบนใบหน้า แต่แววตากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก
ตรงหน้าเขา คณบดีโจวยืนหลังตรง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความโกรธ
"เหล่าโจว นั่งสิ นั่งลงคุยกัน" หวังหงอี้ยกมือขึ้นกวักเรียกอย่างไม่จริงใจ
"ไม่ต้องแล้ว ผู้อำนวยการหวัง ข้าขอถามคำถามเดียว"
เสียงของคณบดีโจวแหบแห้ง เต็มไปด้วยความโมโห "ครั้งนี้ที่กรมจัดแผน 'สนับสนุนบุคลากรทางการแพทย์ลงสู่ชนบท' ทำไมถึงส่งสหายเจียงหลินเซี่ยของโรงพยาบาลเราไปยังตำบลหยุนหลิงที่ห่างไกลขนาดนั้น? ข้ารู้จักที่นี่ดี มันคือหุบเขายากจนที่ขึ้นชื่อ ถนนก็ไม่สะดวก สถานีอนามัยก็มีหมอเพียงคนเดียวที่ไม่ได้เรียนจบ! หล่อนเป็นหญิงสาวอายุน้อย ยังเป็นกำลังหลักของโรงพยาบาลและวิทยาลัยอนามัย กำลังมีภารกิจสำคัญทั้งด้านการสอนและคลินิก นี่ไม่ตรงตามเงื่อนไขการคัดเลือก!"
รอยยิ้มบนใบหน้าหวังหงอี้จางลงเล็กน้อย วางเอกสารลงบนโต๊ะ ประสานมือทั้งสองข้าง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มองเขาอย่างจริงใจ
"เหล่าโจว คำพูดของท่านไม่ถูกต้อง แล้วอะไรที่ไม่ตรงตามเงื่อนไข? สหายเจียงหลินเซี่ยอายุน้อย เก่ง มีความสามารถในการทำงาน นี่ไม่ใช่กำลังหลักที่เราต้องการส่งลงไปอย่างนั้นหรือ? โรงพยาบาลใหญ่ในเมือง ขาดหมอคนหนึ่งหรือเปล่า? ไม่ขาด แต่ชาวบ้านที่ตำบลหยุนหลิงขาด! สังคมทุ่มเททรัพยากรมากมายเพื่อฝึกฝนคนเก่งเช่นนี้ ก็เพื่อให้หล่อนนั่งอยู่สบายๆ ในห้องตรวจที่สะอาดสว่าง หรือควรไปสร้างคุณค่าที่ที่ต้องการหล่อนมากที่สุด? เหล่าโจว ท่านก็เป็นนักปฏิวัติรุ่นเก่า ถึงกับไม่มีความสำนึกเช่นนี้เลยหรือ?"