คณบดีโจววางแก้วเคลือบฟันต่อหน้าลงบนโต๊ะอย่างหนัก จนเกิดเสียงดังปังออกมา
เสียงปังอันหนักหน่วงนี้ช่างโดดเด่นแปลกท่ามกลางเสียงปรบมืออันกึกก้อง ทำให้ทุกสายตาหันไปจับจ้องที่คณบดีโจว
ผู้นำจากหน่วยงานสาธารณสุขบนเวทีก็มองคณบดีโจวด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าฉายยาวเหยียด เห็นทีการประชุมกำลังจะจบลงอย่างราบรื่น ไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร นี่คือความไม่พอใจงั้นหรือ
เขาอยากจะระเบิดอารมณ์ดุด่าไปสักคำ แต่พอคิดว่าการประชุมจบลงแล้ว ก็ไม่อยากสร้างเรื่องเพิ่ม
ยกมือขึ้นเล็กน้อย เสียงปรบมือด้านล่างก็เงียบลง
“ทุกท่านล้วนเป็นสุดยอดแห่งวงการแพทย์ ข้าพเจ้าหวังว่าพวกเราจะร่วมมือร่วมใจทำหน้าที่รับใช้ประชาชนให้ดีที่สุด การประชุมครั้งนี้...”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ คณบดีโจวก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินออกไป
คำพูดของผู้นำติดอยู่ที่ลำคอ สีหน้าแย่จนแทบระเบิด
เจียงหลินเซี่ยดึงคณบดีโจวไว้ ส่ายหน้าให้เขา แล้วก็ลากให้เขานั่งกลับลงบนเก้าอี้
สีหน้าผู้นำถึงได้ดีขึ้นเล็กน้อย อดที่จะมองเจียงหลินเซี่ยอีกครั้งไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ยังรู้จักกาลเทศะดี ต่อไปอาจจะเลื่อนตำแหน่งให้ได้
ยังไม่ทันที่ผู้นำจะเอ่ยปาก เจียงหลินเซี่ยก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เสียงใสกังวาน “หัวหน้าหมอหวัง คิดว่าการประชุมของเราเป็นการประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ ส่วนด็อกเตอร์ฉีก็เป็นผู้มีความสามารถที่กลับมาจากการศึกษาในต่างประเทศ ปกติต่างคนต่างยุ่งจนไม่มีโอกาสได้เจอกัน วันนี้บังเอิญมาอยู่พร้อมหน้ากัน คงไม่ว่าอะไรถ้าฉันจะขอเรียนถามสองสามข้อต่อหน้านี่นะคะ”