หลี่เหมยเดินเข้ามาในลานบ้าน วางถังน้ำไว้ข้างบ่อน้ำโยก แล้วหันไปทางห้องโถง
เมื่อครู่เธอเห็นจ้าวถิงถิงอยู่ในห้องโถงแล้ว ใบหน้าเปื้อนยิ้ม กำลังพูดคุยกับเฉินหยาง
ผู้หญิงคนนี้สวยมาก อายุอานามราวสามสิบต้น ๆ
ผิวขาว แต่งตัวทันสมัย รูปร่างมีส่วนเว้าส่วนโค้งครบครัน กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ลอยมาถึงลานบ้าน แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนเมือง
หลี่เหมยรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ผู้หญิงในเมืองที่สวยขนาดนี้ทำไมถึงยังไม่กลับไปในเวลานี้ ที่สำคัญคือยืนใกล้เฉินหยางเหลือเกิน ทั้งคู่แทบจะชิดติดกันอยู่แล้ว!
เธอเดินมาถึงหน้าประตูห้องโถง กำลังจะเอ่ยปาก เฉินหยางก็พูดขึ้นก่อนว่า “เหมยจื่อ กลับมาแล้วเหรอ เข้ามาคุยกันก่อนสิ!”
เฉินหยางเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน ชี้ไปทางจ้าวถิงถิงแล้วพูดว่า “เหมยจื่อ ฉันขอแนะนำให้รู้จัก นี่พี่ถิงถิง เจ้านายที่ฉันเคยทำงานด้วยในเมือง ตอนนี้...ตอนนี้เธอมาอยู่บ้านเราแล้ว!”
จากนั้นเขาหันไปพูดกับจ้าวถิงถิงอีกว่า “พี่ถิงถิง นี่หลี่เหมย หลังจากฉันกลับมาก็ได้รู้จักกับเธอ ตอนนี้...เธอเป็นผู้หญิงของฉัน”
หลี่เหมยมองจ้าวถิงถิง ความหึงหวงผุดขึ้นมาในใจเล็กน้อย
เจ้านายสาวสวยขนาดนี้มาหาเฉินหยางถึงชนบท แถมยังจะมาอยู่บ้านเขานาน ๆ ความหมายชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร
แต่ไม่นานเธอก็ข่มความหึงหวงไว้ได้ เธอนึกถึงคำพูดที่เคยบอกเฉินหยางก่อนหน้านี้ ว่าต่อให้เขามีผู้หญิงกี่คนในอนาคต ขอแค่ไม่ทอดทิ้งเธอก็พอ
หลี่เหมยสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเผยรอยยิ้ม แล้วกล่าวกับจ้าวถิงถิงอย่างว่าง่ายว่า “สวัสดีค่ะพี่ถิงถิง ยินดีต้อนรับมาบ้านเรานะคะ ต่อไปพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วค่ะ!”
จ้าวถิงถิงมองหลี่เหมย หญิงสาวคนนี้อายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปี หน้าตาสดใสสวยงามมาก
เธอยิ้มออกมา เอื้อมมือไปจับมือหลี่เหมยไว้ “น้องหลี่เหมย สวัสดีจ้ะ ช่วงที่เสี่ยวหยางกลับบ้านมาได้เจอผู้หญิงดี ๆ อย่างเธอ ถือเป็นโชคดีของเขาจริง ๆ ฉันชื่อจ้าวถิงถิง เมื่อก่อนเป็นเจ้านายของเขา แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ตอนนี้ฉันเป็นพี่สาวของเขา ต่อไปพวกเราสองพี่น้องก็มาช่วยกันดูแลเขาให้ดีนะ!”
จ้าวถิงถิงทั้งสวยทั้งพูดจาไพเราะ ความกระอักกระอ่วนในใจหลี่เหมยจางหายไปกว่าครึ่งเพราะคำพูดของเธอ