หลายวันมานี้ เฉินหยางมีความสุขกับวาสนาที่ชายอื่นยากจะได้สัมผัส!
เพื่อดูแลผู้หญิงทั้งสองให้ดี เขาใช้เวลาครึ่งคืนแรกอยู่กับจ้าวถิงถิง แล้วอีกครึ่งคืนกับหลี่เหมย หรือไม่ก็สลับเป็นอยู่กับหลี่เหมยก่อนแล้วค่อยไปหาจ้าวถิงถิง
ถ้าไม่ใช่เพราะห้องเล็ก เตียงก็เล็ก
เฉินหยางคงอยากนอนกอดกันใต้ผ้าห่มผืนเดียวทั้งสามคนไปแล้ว!
ตอนตีหนึ่ง เฉินหยางเพิ่งจบศึกรอบที่สองกับจ้าวถิงถิง แล้วเดินมาถึงห้องของหลี่เหมย
โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นกะทันหัน
“ผู้กองเหลิ่ง?” คนที่โทรมาคือเหลิ่งปิงซวง
“เฉินหยาง ฉันเอง เหลิ่งปิงซวง” น้ำเสียงของเธอร้อนใจมาก “ตอนนี้คุณมาที่โรงพยาบาลอำเภอได้ไหม?”
“ผู้กองเหลิ่ง เกิดอะไรขึ้น? ดึกดื่นป่านนี้ หรือว่าคุณป้า...”
“แม่ฉันสบายดี ต้องขอบคุณที่คุณช่วยรักษาให้!” เหลิ่งปิงซวงตัดบทคำถามของเฉินหยาง
“เป็นพ่อของนายอำเภอ จู่ ๆ ก็กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน อาการอันตรายมาก โรงพยาบาลอำเภอช่วยชีวิตมาสองชั่วโมงแล้ว แต่ก็ออกใบแจ้งอาการวิกฤตมา” เหลิ่งปิงซวงพูดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้เฉินหยางแทรก
“ฉันแนะนำคุณไป บอกว่าคุณรักษาได้ ไม่มีใครในโรงพยาบาลเชื่อ แต่พวกเขาก็รักษาไม่ได้เหมือนกัน ฉันรับรองให้แล้ว ถ้าคุณมาได้ รีบมาหน่อยได้ไหม?”
เฉินหยางมองหลี่เหมยที่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เขาไม่ได้หลบไปคุยโทรศัพท์
“ไปเถอะ!” หลี่เหมยพยักหน้าพลางกระซิบ
“ผู้กองเหลิ่ง ผมจะไปเดี๋ยวนี้ น่าจะถึงในยี่สิบนาที”
“ดี มาที่ห้องไอซียูเลย ฉันรออยู่หน้าประตู” เหลิ่งปิงซวงพูดจบก็วางสาย
เฉินหยางเก็บโทรศัพท์แล้วหันไปบอกหลี่เหมยว่า “เหมยจื่อ งั้นผมไปก่อนนะ คืนนี้คงอยู่เป็นเพื่อนคุณไม่ได้แล้ว”
“เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกเยอะ ช่วยคนสำคัญกว่า รีบไปเถอะ ขับรถระวังด้วยนะ!” หลี่เหมยพูดอย่างอ่อนโยน
เฉินหยางออกมาถึงหน้าประตูบ้านแล้วขึ้นรถตู้ธุรกิจต้าปันหนิว จ้าวถิงถิงให้กุญแจรีโมตสำรองรถไว้กับเขาตั้งนานแล้ว
บนถนนชนบทกลางดึก นอกจากรถต้าปันหนิวของเฉินหยางแล้ว ก็ไม่มีรถคันอื่นเลย
ยี่สิบนาทีต่อมา เฉินหยางก็มาถึงโรงพยาบาลอำเภอ
ห้องไอซียูอยู่ชั้นสี่
พอเฉินหยางออกจากลิฟต์ ก็เห็นคนเจ็ดแปดคนยืนอยู่ในโถงทางเดิน เหลิ่งปิงซวงยืนอยู่ด้านหน้า