หลังมองหวังเซียงหลานเดินจากไป เฉินหยางก็กลับเข้าครัว หุงข้าวเตรียมทำอาหาร
……
เวลานี้ มีหญิงคนหนึ่งที่เฉินหยางคาดไม่ถึงว่าจะได้พบ เดินทางมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านตระกูลเฉิน
รถตู้ธุรกิจสีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดบนลานว่างตรงปากหมู่บ้าน ประตูรถเปิดออก จ้าวถิงถิงก้าวลงมา
เธอสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวกับกระโปรงสั้นสีน้ำตาล ขาเรียวยาวทั้งสองข้างสวมถุงน่องสีดำ รองเท้าส้นสูงสีเงิน
ชายชราสองคนที่นั่งรับลมอยู่ตรงปากทางเห็นจ้าวถิงถิงแล้วมุมปากก็กระตุกไม่หยุด
พวกเขาคิดในใจ: ผู้หญิงคนนี้ดูอายุสามสิบกว่า ๆ สวยเย้ายวนเหลือเกิน สวยยิ่งกว่าผู้หญิงในโทรทัศน์เสียอีก!
ขณะนั้น มีชายว่างงานอีกหลายคนเดินผ่านมาทางปากหมู่บ้าน พวกเขาเห็นรถก่อน จากนั้นก็เห็นจ้าวถิงถิงผู้แต่งตัวทันสมัยและมีเสน่ห์เย้ายวนจนละสายตาไม่ได้ ต่างพากันตาค้าง
“ญาติบ้านไหนกันเนี่ย? สวยเกินไปแล้ว!”
ชายหลายคนหยุดยืนรวมกลุ่ม กระซิบกระซาบกัน
“ไม่เคยเห็นมาก่อน ดูจากการแต่งตัวแล้วเป็นผู้หญิงจากในเมืองแน่ ๆ”
“แต่งตัวแบบนี้ ดูเป็นเศรษฐีนีเลยนะ!”
……
จ้าวถิงถิงกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนเดินเข้าไปหาชายกลุ่มนั้น
เมื่อเห็นจ้าวถิงถิงเดินตรงมาหา ชายคนหนึ่งถึงกับน้ำลายไหล
“พี่ชายทั้งหลาย ขอถามหน่อยค่ะ บ้านเฉินหยางไปทางไหน?” จ้าวถิงถิงเอ่ยถาม
เสียงของเธอเย้ายวนอย่างที่สุด ทั้งนุ่มทั้งหวาน ต่างจากคนที่นี่เพียงอย่างเดียวตรงที่เธอพูดภาษากลาง ไม่ได้พูดภาษาถิ่น
ชายหลายคนสบตากัน ก่อนหนึ่งในนั้นจะถามอย่างระแวดระวังว่า “เธอเป็นใคร? มาหาหยางจื่อมีธุระอะไร?”
“ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาค่ะ เมื่อก่อนเขาไปทำงานต่างถิ่นก็ไปกับฉัน” จ้าวถิงถิงตอบพร้อมรอยยิ้ม
ชายอีกคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปทางบ้านเฉินหยาง “เดินตามถนนเส้นนี้ไปจนสุด แล้วเลี้ยวซ้ายอีก 20 เมตร บ้านหยางจื่อเป็นบ้านชั้นเดียว หลังคาคอนกรีต หน้าบ้านมีลานเล็ก ๆ ข้างในมีต้นพุทราแดง กำแพงสูงแค่ระดับอก หาไม่ยากหรอก!”