น้องสะใภ้คนสวย
ข่าวที่เมื่อวานเฉินโหย่วฝูยกขาขึ้นได้ แพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ก็มีคนในหมู่บ้านมาเคาะประตูตามหาเฉินหยางแล้ว
“หยางจื่อ ช่วยดูเอวให้ฉันหน่อย ปวดมาครึ่งเดือนแล้ว”
เฉินหยางกำลังนั่งยอง ๆ แปรงฟันอยู่ข้างบ่อน้ำโยกในลานบ้าน
ปากเต็มไปด้วยฟองยาสีฟัน พูดจาอู้อี้ไม่ชัด “รอเดี๋ยว ขอฉันล้างหน้าก่อน!”
หลังจากนั้นคนก็ทยอยมาไม่ขาดสาย ล้วนเป็นคนสูงวัยในหมู่บ้าน
บางคนปวด บางคนเมื่อย เฉินหยางตรวจรักษาให้ทีละคน
ถ้าฝังเข็มตรงนั้นได้ เขาก็ฝังให้สองเข็ม
ถ้าทำไม่ได้ ก็สอนให้กดจุดสองสามจุด หรือไม่ก็แนะนำให้ไปซื้อยาที่สถานีอนามัยในอำเภอ
“หยางจื่อ ฝีมือเธอนี่เก่งจริง ๆ” หญิงชราคนหนึ่งจับมือเขาไว้ “เมื่อคืนฉันลองนวดตรงง่ามนิ้วโป้งตามที่เธอบอก อาการปวดก็ดีขึ้นจริง ๆ”
“ใช้ได้ก็ดีแล้วครับ!” เฉินหยางดึงมือกลับ “กลับไปนวดบ่อย ๆ อย่าโดนน้ำเย็นล่ะครับ”
แค่ช่วงเช้าก็มีคนมาเป็นสิบ เฉินหยางเหนื่อยแทบแย่
ปราณภายในหมดไปสองครั้ง เขาจึงนั่งสมาธิฟื้นพลังกลับมาสองรอบ
แต่เฉินหยางรู้สึกว่าปราณภายในดูจะเข้มข้นขึ้นกว่าเมื่อวานอีกเล็กน้อย
หลังจากกินมื้อกลางวันกับลุงใหญ่แล้ว เฉินหยางก็ยกเก้าอี้ไม้ไผ่ไปนั่งพักในร่มภายในลานบ้าน ไม่นานก็มีคนมาที่หน้าประตูอีก
เฉินหยางเงยหน้ามองแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง
เป็นหลี่เหมย แม่ม่ายสาวนั่นเอง!
คนในหมู่บ้านเรียกเธอว่าพี่สะใภ้เหมย
ปีนี้เธอน่าจะอายุยี่สิบเจ็ด แต่งเข้าหมู่บ้านตระกูลเฉินมาได้ห้าปีแล้ว สามีประสบอุบัติเหตุที่ไซต์งานเมื่อสองปีก่อน เสียชีวิตไป
สามีภรรยายังไม่มีลูก ครอบครัวสามีเคยเกลี้ยกล่อมให้เธอรีบแต่งงานใหม่ตอนยังสาว อย่าปล่อยให้ตัวเองเสียเวลาเปล่า แต่เธอก็ยังไม่เจอคนที่เหมาะสม
หลี่เหมยเป็นคนสวยมาก
ไม่ใช่ความสวยที่แต่งหน้าแต่งตาจนดูดีแบบสาวในเมือง แต่เป็นความงามตามธรรมชาติของสาวชนบท
ผิวเธอขาวนวล ดวงตากลมโต เอวคอด ขายาว ยิ่งเป็นช่วงหน้าร้อนที่ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น ก็ยิ่งขับรูปร่างสมบูรณ์แบบให้เด่นชัด
เวลาออกไปซื้อของที่ตลาด หลี่เหมยดึงดูดสายตาผู้ชายกว่าครึ่งในหมู่บ้านและในอำเภอให้หันมามองได้