สองทุ่ม เฉินหยางพาลุงกลับถึงบ้าน
บ้านของเฉินหยางเป็นบ้านชั้นเดียวก่ออิฐฉาบปูน มีสามห้อง มีลานเล็ก ๆ ล้อมด้วยกำแพงสูงกว่าสองเมตร ผนังในบ้านฉาบปูนขาวไว้ แต่หลายจุดสีซีดจนเปลี่ยนไปแล้ว
ลุงป่วยมานาน แถมยังนอนโรงพยาบาลมาครึ่งเดือน เฉินหยางเปิดประตูใหญ่ กลิ่นอับในบ้านก็โชยออกมาทันที
หลังพยุงลุงเข้าบ้าน เฉินหยางก็เปิดประตูหน้าต่างทุกบานให้อากาศถ่ายเท แต่ยุงน่ารำคาญกลับบินวนไปมาอยู่ข้างตัว ส่งเสียงหึ่งไม่หยุด
“ลุงนั่งก่อนนะ ผมจะไปต้มน้ำร้อนให้ลุงอาบ” เฉินหยางให้ลุงนั่งบนเก้าอี้ แล้วหาพัดให้เล่มหนึ่งไว้ไล่ยุง ก่อนหมุนตัวเข้าครัวไป
ระหว่างรอน้ำเดือด เฉินหยางเข้าไปในห้อง เช็ดเตียงเก่าที่เคยนอนอย่างลวก ๆ แล้วกางมุ้งไว้ให้เรียบร้อย ส่วนเตียงของลุงมีมุ้งอยู่แล้ว เขาจึงไม่เข้าไปจัดให้
หลังดูแลลุงอาบน้ำและขึ้นเตียงนอนแล้ว เฉินหยางก็ตักน้ำจากบ่อน้ำโยกในลานบ้านมาสองถัง แล้วอาบน้ำเย็น
จากนั้นเขาปีนขึ้นเตียง นั่งขัดสมาธิ ฝึกเคล็ดวิชาพลังภายในใน《หมัดห้ารูปลักษณ์อายุวัฒนะ》
ฟ้าสาง เฉินหยางลุกจากเตียง เขาฝึกมาทั้งคืนโดยไม่ได้นอน แต่กลับไม่ง่วงแม้แต่น้อย อีกทั้งยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าปราณในตันเถียนส่วนท้องน้อยแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย
เขาเดินออกไปในลานบ้าน สูดหายใจลึก ๆ แล้วตั้งท่าเริ่มต้นของ “รูปลักษณ์พยัคฆ์” ปราณจมลงสู่ตันเถียน เอวและหลังออกแรง ก่อนเริ่มฝึกหมัด
หลังฝึกหมัดครบหนึ่งชั่วโมง เฉินหยางก็หยุดลง เมื่อจิตขยับ จี้หยกก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือขวา
ภายในร่องมีหยดน้ำทิพย์สีขาวขุ่นนอนนิ่งอยู่ ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ออกมา
เฉินหยางกลับเข้าไปในบ้าน หาขวดน้ำแร่เปล่าที่ดื่มไปเมื่อวาน แล้วไปตักน้ำจากบ่อน้ำโยกใส่ขวด จากนั้นค่อย ๆ หยดน้ำทิพย์ลงไป
น้ำทิพย์ละลายทันทีที่สัมผัสน้ำ น้ำทั้งขวดเริ่มขุ่นขาวเล็กน้อยคล้ายนมเจือจาง แต่เพียงไม่กี่วินาทีก็กลับมาใสไร้สีไร้รส
เฉินหยางเขย่าขวดอยู่ครู่หนึ่ง แล้ววางลงบนโต๊ะ
ขณะนั้นเองก็มีเสียงดังมาจากห้องด้านใน ลุงตื่นแล้ว
“หยางจื่อ?” เสียงของลุงฟังมีเรี่ยวแรงกว่าเมื่อวานมาก
เฉินหยางเดินเข้าไปในห้อง “ลุง รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”
“ดีขึ้นเยอะ” ลุงลุกขึ้นนั่ง “หน้าอกไม่อึดอัดแล้ว ขาก็มีแรงขึ้นด้วย”