เวลา 10 โมงเช้า ซูว่านเฉวียนพาภรรยา หลิวเสี่ยวหลิน มาหาลูกสาวที่หมู่บ้านตระกูลเฉิน
หลิวเสี่ยวหลิน แม่ของซูเม่ยเอ๋อร์ ดูภายนอกเหมือนหญิงวัยสี่สิบต้น ๆ ใบหน้าคล้ายลูกสาวอยู่เจ็ดส่วน บุคลิกสง่างาม แม้กาลเวลาจะผ่านไปก็ยังคงมีเสน่ห์
“พ่อ? แม่! พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?”
ซูเม่ยเอ๋อร์กำลังฝึกหมัดอยู่ในลานบ้าน พอหมุนตัวก็เห็นซูว่านเฉวียนกับภรรยามาหยุดอยู่หน้าประตูพอดี จึงรีบเดินเข้าไปหา
หลิวเสี่ยวหลินมองลูกสาว ก่อนจะกวาดตามองลานบ้านของเฉินหยาง มีต้นพุทรา บ่อน้ำที่ใช้โยกน้ำ และบ้านชั้นเดียวหลังคาคอนกรีต แม้จะเรียบง่ายแต่ก็เก็บกวาดสะอาดสะอ้าน
เธอกวาดตามองไปรอบลาน ก่อนจะหันกลับมามองหน้าลูกสาว “คิดว่าแม่กับพ่อมาทำไมล่ะ? ก่อนหน้านี้ลูกออกจากบ้านแต่เช้ากลับดึกทุกวัน พ่อกับแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ตอนนี้ดีเลย ไม่กลับบ้านมาสองคืนแล้ว โทรไปก็เอาแต่บอกว่ากำลังศึกษาเคล็ดวิชาแพทย์ อยู่ที่นี่สะดวกกว่า พวกแม่จะไม่มาดูได้ยังไง?”
“แม่ หนูกำลังศึกษาเคล็ดวิชาแพทย์จริง ๆ นะ! ตอนนี้หนูรักษาโรคได้ตั้งหลายอย่างแล้ว”
ซูเม่ยเอ๋อร์ใช้เวลาสองคืนศึกษาวิชาแพทย์จริง ๆ เธออยากให้เฉินหยางไปที่ห้องของเธอ แต่เขาปฏิเสธและบอกให้เธอคิดให้ดี จะได้ไม่มาเสียใจทีหลัง
แต่พอคำพูดนี้ออกจากปากเธอต่อหน้าพ่อแม่ ไม่ว่าซูว่านเฉวียนกับภรรยาจะฟังอย่างไรก็คิดว่าเป็นแค่ข้ออ้าง
ทั้งคู่รู้จักลูกสาวดี ซูเม่ยเอ๋อร์ความจำดี มีพรสวรรค์ในการเรียน แต่ก็เป็นเด็กซุกซนไม่อยู่นิ่ง ตั้งแต่เล็กก็ชอบก่อเรื่อง ไม่ค่อยนั่งเงียบ ๆ อยู่คนเดียวนานนัก
ตอนนั้นเอง เฉินหยางเดินออกมาจากห้องโถง พอเห็นซูว่านเฉวียนกับภรรยาอยู่ในลาน โดยเฉพาะใบหน้าของหลิวเสี่ยวหลินที่คล้ายซูเม่ยเอ๋อร์ราวกับถอดแบบกันมา เขาก็เข้าใจไปเจ็ดแปดส่วน