ระหว่างกินข้าว ซูว่านเฉวียนกับเฉินหยางคุยกันหลายเรื่อง
ทั้งเรื่องวิชาแพทย์ เรื่องธุรกิจ และเรื่องบ้าน
คำพูดของซูว่านเฉวียนแฝงการหยั่งเชิงนิสัยของเฉินหยางอยู่ตลอด อีกทั้งยังสังเกตท่าทีที่เขามีต่อลูกสาวด้วย
“หมอเทวดาเฉิน บ้านพักตากอากาศสองหลังของคุณคงใช้เงินไม่น้อยเลยใช่ไหม?” ซูว่านเฉวียนคีบผักขึ้นมาคำหนึ่งแล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ
“ก็พอไหว ไม่ได้มากมายอะไร”
เฉินหยางตอบ “หลังที่สร้างเสร็จตอนนี้ รวมค่าซื้อเฟอร์นิเจอร์ด้วยก็ใช้ไปสามล้านกว่าหยวน”
ซูว่านเฉวียนพยักหน้า ก่อนถามต่อ “ได้ยินเม่ยเอ๋อร์บอกว่า คุณยังสอนวิชาต่อสู้ให้เธอด้วยเหรอ?”
“สอนเม่ยเอ๋อร์ฝึกวิชาเพื่อให้ร่างกายแข็งแรง ฝึกศิลปะการต่อสู้มีประโยชน์ต่อสุขภาพ ตอนนี้เธอสู้กับผู้ชายธรรมดาเจ็ดแปดคนได้สบาย”
ซูว่านเฉวียนยิ้ม “เด็กคนนี้ตั้งแต่เล็กก็ไม่ชอบออกกำลังกาย ไม่คิดเลยว่าจะฝึกวิชาได้”
แม่ซูได้ยินแล้วก็หันไปมองลูกสาวอย่างตำหนิ “เป็นผู้หญิงจะเรียนวิชาอะไร ต่อสู้ฆ่าฟันกัน ดูไม่เหมาะเลย”
“แม่คะ เรียนวิชาก็เพื่อให้ร่างกายแข็งแรง ไม่ได้เอาไปต่อยตีกับใครสักหน่อย”
ซูเม่ยเอ๋อร์โต้แย้ง “อีกอย่าง เรียนไว้ก็ปกป้องตัวเองได้ ถ้าเจอคนเดือดร้อนก็ช่วยได้ ดีจะตายไปค่ะ!”
ซูว่านเฉวียนโบกมือ “เสี่ยวหลิน เด็กเรียนวิชาป้องกันตัวไว้บ้างก็ดี หมอเทวดาเฉินสอนวิชาต่อสู้ที่ใช้ได้จริง ไม่ใช่แค่ท่าทางสวยงาม”
“แล้วเรื่องเรียนของเม่ยเอ๋อร์ล่ะ? ไม่ไปฝึกงานที่โรงพยาบาลแล้วเหรอ? ปีหน้าจะเอาใบจบได้ยังไง?” หลิวเสี่ยวหลินดับฝันลูกสาวเสียจนหมด