วันเสาร์ตอนสิบโมงเช้า เฉินหยางมาที่โรงเรียนมัธยมประจำอำเภออีกครั้ง
เขาจอดรถริมถนนตรงช่องจอดหน้าประตูโรงเรียน พอลงจากรถก็เห็นร้านผลไม้อยู่ข้าง ๆ จึงเดินเข้าไปเลือกผลไม้สองสามชนิด ใส่ถุงใหญ่เต็มถุง
เมื่อเดินมาถึงประตูโรงเรียน เขาก็เห็นลุงยามคนเดิมกับคราวก่อนอยู่ในห้องยาม
“สวัสดีครับลุง ผมมาหาครูเสิ่นเสี่ยวหลัน แผนกมัธยมปลายครับ”
ลุงยามมองเขาแวบหนึ่ง “ลงทะเบียนก่อนนะ”
เฉินหยางเขียนชื่อตัวเองลงในสมุด
ลุงยามเปิดประตูเล็กข้างห้องยาม “เข้าไปได้แล้ว”
“ขอบคุณครับ!”
เฉินหยางหิ้วผลไม้เดินเข้าไปในโรงเรียน เสียงนักเรียนอ่านหนังสือกับเสียงครูสอนดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ
แม้จะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่ชั้นมัธยมต้นปีสามกับมัธยมปลายปีสามไม่ได้หยุด เสิ่นเสี่ยวหลันสอนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง จึงไม่ต้องมาทำงานในวันหยุด
หลายปีมานี้ เพื่อรักษาอาการป่วยของลูกชาย เธอสมัครสอนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่งมาตลอด ไม่ได้เหมือนครูคนอื่นที่รับนักเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งไปจนเรียนจบ
เฉินหยางเดินมาถึงใต้หอพักครู เงยหน้ามองหน้าต่างบ้านของเสิ่นเสี่ยวหลันบนชั้นสาม
หน้าต่างกับระเบียงตั้งแต่ชั้นสองขึ้นไปติดตะแกรงกันตกไว้ เสิ่นเล่อเล่อกำลังนอนคว่ำอยู่ริมหน้าต่าง มองลงมาข้างล่าง
เฉินหยางโบกมือให้เขา
“คุณอาเฉินหยาง!”
พอเสิ่นเล่อเล่อเห็นเขา ใบหน้าก็ผลิบานด้วยรอยยิ้ม
เขารีบหันกลับไปตะโกนเข้าไปในบ้าน “แม่! แม่! คุณอาเฉินหยางมาแล้ว! ผมไปเปิดประตูนะ!”
เสิ่นเสี่ยวหลันที่กำลังล้างผักอยู่ในครัวได้ยินเสียงร่าเริงของลูกชาย ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ เช่นกัน
เมื่อเฉินหยางขึ้นมาถึงชั้นสาม ประตูบ้านของเสิ่นเสี่ยวหลันก็เปิดอยู่แล้ว
เสิ่นเล่อเล่อยืนอยู่ด้านใน พอเห็นเขาขึ้นมาก็ร้องเรียกอย่างดีใจ “คุณอาเฉินหยาง!”
“เลเล่อ!” เฉินหยางเดินเข้าไป ปิดประตูตามหลังแล้ววางผลไม้ลงบนโต๊ะ
เสิ่นเสี่ยวหลันโผล่หน้าออกมาจากครัว พอเห็นเฉินหยางก็ยิ้ม “เฉินหยาง มาแล้วเหรอ ซื้อของมาเยอะแยะเลยนะ”
“ผ่านมาพอดี เลยซื้อผลไม้มาให้เลเล่อกินนิดหน่อย”
“นั่งพักก่อนนะ ฉันกำลังล้างผัก เที่ยงนี้กินข้าวที่นี่นะ” เสิ่นเสี่ยวหลันพูดจบก็หดกลับเข้าไปในครัว