เช้าวันนั้น เฉินหยางได้รับโทรศัพท์จากสำนักงานสาธารณสุขประจำเมือง
ปลายสายแจ้งให้เขาไปยังศูนย์สอบวิชาการแพทย์เมืองเจียงเป่ยในอีกสองวัน เพื่อเข้าสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์แผนโบราณตอนเก้าโมงเช้า
หากมาสายเกินห้านาทีจะหมดสิทธิ์เข้าห้องสอบและพลาดโอกาสครั้งนี้ ต้องรอสมัครสอบใหม่ในปีหน้า
เฉินหยางวางสายแล้วส่งข้อความหาเหลิ่งปิงซวง ถามว่าเธอว่างไปเป็นเพื่อนเขาหรือเปล่า
หลายวันแล้วที่ไม่ได้เจอเหลิ่งปิงซวง เฉินหยางจึงอยากชวนเธอไปด้วยกัน
เหลิ่งปิงซวงตอบกลับมาอย่างรวดเร็วว่า 「เสี่ยวหยาง ฉันต้องทำงาน ช่วงนี้ต้องลงพื้นที่ไปตรวจตามชนบททุกวัน คงไปกับนายไม่ได้ ตั้งใจสอบให้ดี อย่าตื่นเต้น ยังไงก็ต้องผ่านแน่ พอได้ใบอนุญาตกลับมาแล้ว วันหยุดสุดสัปดาห์ฉันจะเลี้ยงฉลองให้นะ!」
เฉินหยางตอบไปว่า 「ได้เลย! ฉันต้องผ่านแน่」
ตอนกินมื้อเย็น เฉินหยางเล่าเรื่องที่จะไปสอบให้ทุกคนฟัง จ้าวถิงถิงวางตะเกียบลงแล้วพูดว่า “สอบมะรืนนี้เหรอ? ฉันไปเป็นเพื่อนนายเอง ยังไงอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว!”
หลี่เหมยพูดขึ้นบ้างว่า “ฉันไปด้วย พวกเธอออกไปกันหมด ฉันอยู่บ้านก็เบื่อพอดี ถือโอกาสเข้าเมืองไปเดินเล่นด้วย”
“ไปกันให้หมดเถอะ! ที่บ้านมีฉันคอยดูแลอยู่แล้ว” ลุงใหญ่ยิ้มพลางมองทั้งสามคน
จากหมู่บ้านตระกูลเฉินถึงเมืองเจียงเป่ยมีระยะทางกว่าสองร้อยกิโลเมตร
เช้าวันที่สาม ฟ้ายังไม่ทันสาง เฉินหยางกับหญิงสาวทั้งสองก็ลุกขึ้นแล้ว
ทั้งสามขึ้นรถตู้คันใหญ่ของจ้าวถิงถิง ก่อนเร่งความเร็วพุ่งทะยานไปตลอดทาง
ตอนแปดโมง พวกเขาก็มาถึงเมืองเจียงเป่ย
จ้าวถิงถิงใช้โทรศัพท์จองห้องเตียงคู่ที่โรงแรมใกล้ศูนย์สอบ
“ตื่นกันเช้าขนาดนี้ พวกเธอพักผ่อนที่โรงแรมก่อนนะ ฉันสอบเสร็จแล้วจะกลับมา”
พูดจบ เฉินหยางก็เดินไปสนามสอบคนเดียว
หน้าศูนย์สอบมีผู้คนเบียดเสียด แต่ละคนกอดตำราแพทย์ไว้ในมือ ท่องพึมพำพลางทบทวนตำราอย่างขะมักเขม้น
เฉินหยางแต่งตัวธรรมดา ไม่ได้ถือหนังสือมา มีเพียงปากกาหนึ่งด้ามกับบัตรประจำตัวประชาชนในกระเป๋า
เขาเดินเข้าโถงใหญ่เพื่อหาห้องสอบของตัวเอง