จ้าวถิงถิงกับหลี่เหมยนอนพักผ่อนต่อที่โรงแรมจนเกือบเที่ยง
ตอนเที่ยง จ้าวถิงถิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“เหมยจื่อ เราลงไปดูที่ห้องอาหารชั้นหนึ่งกันเถอะ สั่งอาหารสักสองสามอย่าง เสี่ยวหยางน่าจะใกล้กลับมาแล้ว พอดีกินมื้อเที่ยงด้วยกัน”
หลี่เหมยตื่นนานแล้ว พอได้ยินจ้าวถิงถิงพูดก็รีบลุกจากเตียงทันที
“ได้ค่ะ พี่ถิงถิง ฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”
ทั้งสองออกจากห้อง นั่งลิฟต์ลงมายังล็อบบี้ชั้นหนึ่งของโรงแรม
ห้องอาหารของโรงแรมอยู่ในอาคารข้าง ๆ มีประตูเชื่อมถึงกันกับล็อบบี้
ทั้งคู่ผลักประตูเข้าไป ในห้องอาหารมีลูกค้านั่งอยู่เจ็ดแปดโต๊ะ
“สวัสดีค่ะ มากันกี่ท่านคะ?”
พนักงานต้อนรับสาวเห็นจ้าวถิงถิงกับหลี่เหมยก็รีบเดินเข้ามาหา
“สามคนค่ะ ไม่ต้องใช้โต๊ะใหญ่”
จ้าวถิงถิงกวาดตามองไปรอบ ๆ เตรียมหาโต๊ะเล็กสักตัว
“เชิญทางนี้ค่ะ” พนักงานต้อนรับหันหลังพาจ้าวถิงถิงกับหลี่เหมยเดินไปยังโต๊ะด้านใน
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินผ่านโต๊ะตรงกลาง ภายในนั้นมีชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกคนหนึ่งยกแก้วน้ำผลไม้ลุกขึ้นยืน
โต๊ะนี้มีชายหนุ่มอยู่สี่คน ทุกคนอายุยี่สิบกว่า ๆ สองคนแต่งตัวฉูดฉาด แถมย้อมผมหลากสี
ตั้งแต่จ้าวถิงถิงกับหลี่เหมยเดินเข้าประตูห้องอาหาร พวกเขาก็จ้องสองสาวตาเป็นมัน
ทั้งคู่สวยสะดุดตา โดยเฉพาะจ้าวถิงถิง
แม้อายุใกล้สี่สิบแล้ว แต่หน้าตายังดูราวสามสิบต้น ๆ
ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหรือเรือนร่างสูงโปร่งสูง 170 เซนติเมตรที่เปี่ยมเสน่ห์ ล้วนดึงดูดใจผู้ชายส่วนใหญ่ได้อย่างร้ายกาจ เรียกได้ว่าเป็นสาวสวยมีเสน่ห์ที่ตกได้ทั้งหนุ่มทั้งแก่