เมื่อมาถึงตัวอำเภอ เฉินหยางก็พาหวังเซียงหลานตรงไปยังห้างเสื้อผ้า
“เสี่ยวหยาง จะซื้อเสื้อผ้าเหรอ?”
“ผมไม่ได้ซื้อให้ตัวเอง ซื้อให้คุณต่างหาก!”
เฉินหยางยื่นมือไปกุมมือเล็ก ๆ ของหวังเซียงหลานอย่างเป็นธรรมชาติ
“ฉันมีเสื้อผ้าอยู่แล้ว ไม่ต้องซื้อหรอก”
พอถูกเขาจับมือ หวังเซียงหลานก็รู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
เธอก้มหน้าตามหลังเขาไป ราวกับภรรยาตัวน้อยที่สามีคอยเอาอกเอาใจ
สำหรับหวังเซียงหลานที่แทบไม่เคยมาอำเภอตลอดทั้งปี ห้างใหญ่ในตัวอำเภอแห่งนี้นับว่าโอ่อ่ามากแล้ว
แสงไฟสว่างไสว ผู้คนแต่งตัวทันสมัยเดินขวักไขว่ไปมา ทำให้หวังเซียงหลานรู้สึกประหม่า มืออีกข้างจึงเผลอกำแขนเฉินหยางแน่นขึ้น
เฉินหยางเห็นเธอดูกังวล จึงปลอบเสียงเบา “ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่ด้วย วันนี้อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้เลย!”
เฉินหยางพาสะใภ้คนสวยของเขาตรงไปยังแผนกเสื้อผ้าสตรีชั้นสาม
เสื้อผ้าและกระโปรงสวย ๆ เรียงรายละลานตาอยู่บนหุ่นโชว์ แบบใหม่ทันสมัย สีสันสดใส
หวังเซียงหลานมองจนตาเป็นประกาย แต่ก็ไม่กล้ามองนาน เพราะกลัวว่าราคาจะแพงเกินไป
เฉินหยางกวาดตามองเสื้อผ้าที่แขวนเรียงกันเป็นแถว ก่อนจะหยุดที่ชุดเดรสชีฟองสีม่วงอ่อนตัวหนึ่ง ชายกระโปรงประดับลูกไม้ลายดอกเล็ก ๆ แบบชุดดูอ่อนหวานและขับบุคลิกให้สง่างาม
เพียงมองแวบเดียว เขาก็รู้สึกว่าหากหวังเซียงหลานใส่ชุดนี้ต้องสวยแน่
“เซียงหลาน ดูชุดนี้สิ!” เฉินหยางยกมือชี้ไปยังชุดกระโปรงตัวนั้น
หวังเซียงหลานมองตามนิ้วของเขา ชุดนี้สวยจริง ๆ แถมยังเป็นแบบที่เธอชอบด้วย
แต่พอเห็นราคา เธอก็ขมวดคิ้ว ตัวเลข 380 หยวนทำให้ใจหาย
“เสี่ยวหยาง แพงเกินไป ฉันไม่เอาหรอก ที่บ้านมีเสื้อผ้าใส่อยู่แล้ว ไม่ต้องซื้อแพงขนาดนี้ก็ได้ แถมแบบนี้ถ้าซื้อทางออนไลน์ก็แค่สามสี่สิบหยวนเอง”
“มันไม่เหมือนกัน ของออนไลน์คุณเห็นแค่รูป ไม่รู้ว่าคุณภาพดีหรือเปล่า ของราคาถูกก็ย่อมได้คุณภาพไม่ดีตามราคา”