เก้าโมงกว่า
รถตู้สีขาวคันหนึ่งซึ่งพ่นข้อความว่า “สำนักงานสาธารณสุขอำเภอชิงสือ” ไว้ที่ตัวรถทั้งสองด้าน แล่นมาถึงหมู่บ้านตระกูลเฉิน
มีคนมาด้วยกันห้าคน เป็นชายสามหญิงสอง
คนที่เดินนำคือเหลิ่งปิงซวง หัวหน้าหน่วยบังคับใช้กฎหมาย ภายนอกดูอายุราวยี่สิบแปดหรือยี่สิบเก้าปี สีหน้าเย็นชา แต่หน้าตาสะสวยมาก
“หัวหน้าเหลิ่ง สถานีอนามัยหมู่บ้านตระกูลเฉินอยู่ข้างหน้าครับ” ชายหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งบอก
“ไป เข้าไปดูกัน” เหลิ่งปิงซวงเดินนำไปทางสถานีอนามัย
ทั้งห้าคนมาถึงสถานีอนามัยประจำหมู่บ้านและเริ่มตรวจตามขั้นตอน
ตรวจอยู่นานครึ่งชั่วโมงก็ไม่พบปัญหาอะไร
เพิ่งเดินออกมาจากหน้าสถานีอนามัย โทรศัพท์ของเหลิ่งปิงซวงก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล?”
เสียงผู้ชายดังมาจากปลายสาย “ผมจะแจ้งความ มีคนชื่อเฉินหยางอยู่ในหมู่บ้านตระกูลเฉิน รักษาคนโดยไม่มีใบอนุญาต แถมยังเก็บเงินมั่วซั่ว”
เหลิ่งปิงซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณพูดจริงหรือ? คุณต้องรู้ไว้ว่าการใส่ร้ายผู้อื่นโดยเจตนาต้องรับผิดตามกฎหมาย”
“จริงแท้แน่นอน ลองไปถามดูก็รู้ ตอนนี้หมู่บ้านละแวกนี้ในรัศมีสิบลี้รู้กันหมดแล้วว่าเฉินหยางฝังเข็มรักษาคน” พูดจบอีกฝ่ายก็วางสาย
เหลิ่งปิงซวงเก็บโทรศัพท์ ก่อนหันไปบอกอีกสี่คนที่อยู่ข้างกาย “มีคนแจ้งว่าเฉินหยางแห่งหมู่บ้านตระกูลเฉินรักษาคนโดยไม่มีใบอนุญาต ไปดูกันหน่อย”
หลังจากสอบถามอยู่พักหนึ่ง เหลิ่งปิงซวงก็นำลูกน้องทั้งสี่มาถึงบ้านของเฉินหยาง
เฉินเจี้ยนกั๋ว ผู้เป็นลุงใหญ่ของเฉินหยาง อยู่ในลานบ้านพอดี เมื่อเห็นเหลิ่งปิงซวงกับพวกอีกสี่คนมาถึงหน้าประตู ก็ถามว่า “พวกคุณมาทำอะไร?”
“เฉินหยางอยู่ไหม?”
เหลิ่งปิงซวงหยิบบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ออกมา “พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่สำนักงานสาธารณสุข ได้รับแจ้งว่าเขารักษาคนโดยไม่มีใบอนุญาต เลยมาสอบสวน”
เฉินเจี้ยนกั๋วหน้าเคร่ง “ใครเป็นคนแจ้ง? พูดเหลวไหลทั้งเพ!”
“จะเหลวไหลหรือไม่ ตรวจสอบแล้วก็รู้ รบกวนเปิดประตูให้หน่อยค่ะ” เหลิ่งปิงซวงลองผลักประตูรั้วสูงระดับอก “เฉินหยางอยู่ไหน?”
“ออกไปแล้ว ไม่อยู่บ้าน” เฉินเจี้ยนกั๋วยืนขวางประตู ไม่มีท่าทีจะเปิดให้
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอเข้าไปดู” เหลิ่งปิงซวงพูดพลางจะดันประตูเข้าไป