หลังจากกินมื้อเย็นกับลุงใหญ่แล้ว เฉินหยางก็นั่งรับลมเย็นอยู่ในลานบ้าน
“ลุงใหญ่ พี่หยาง!” หลี่เหมยมาถึง เธอยืนอยู่นอกลานแล้วเรียกเบา ๆ สองครั้ง
เฉินหยางลุกขึ้นไปเปิดประตูรั้ว
วันนี้หลี่เหมยสวมเดรสสั้นสีขาวครีม เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนทั้งสองข้าง
ผมของเธอเพิ่งสระเสร็จ ยังชื้นหมาด ๆ พาดอยู่บนไหล่ มีกลิ่นแชมพูอ่อน ๆ ติดกาย
“เหมยจื่อมาแล้วหรือ?” ลุงใหญ่ถามยิ้ม ๆ “กินข้าวมาหรือยัง?”
“กินมาแล้วค่ะ” หลี่เหมยเดินตามเฉินหยางเข้ามาในลานบ้าน “กลางวันบ้านสามีมีแขกมา ต้องช่วยทำกับข้าว จนแขกกลับหลังมื้อเย็นฉันถึงว่างค่ะ”
“มาหาหยางจื่อฝังเข็มหรือ?” ลุงใหญ่ถาม
“ค่ะ” หลี่เหมยพยักหน้า ใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย
“งั้นพวกเธอก็ทำธุระกันเถอะ ลุงกลับห้องไปนอนแล้ว” ลุงใหญ่ลุกขึ้นเดินเข้าห้อง
ก่อนปิดประตูยังพูดทิ้งท้ายว่า “หยางจื่อ รักษาเหมยจื่อให้ดีล่ะ”
ในลานบ้านเหลือเพียงเฉินหยางกับหลี่เหมย
“พี่สะใภ้นั่งก่อนสิ!” เฉินหยางชี้ไปที่เก้าอี้ตัวเล็ก
หลี่เหมยไม่ได้นั่งลง ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น มือบิดชายกระโปรงไปมา
“เอวยังเจ็บอยู่ไหม?” เฉินหยางมองหลี่เหมยพลางถาม
“ไม่เจ็บแล้วค่ะ” เสียงหลี่เหมยเบาลง “หลายวันนี้ไม่เจ็บแล้ว แค่ยังเมื่อยนิดหน่อย”
“งั้นรักษาอีกครั้งให้หายขาด” เฉินหยางจับมือเล็ก ๆ ของหลี่เหมย “พี่สะใภ้ ไปฝังเข็มในห้องผมเถอะ”
ทั้งคู่เข้าไปในห้อง เฉินหยางเปิดไฟ “พี่สะใภ้ นอนคว่ำบนเตียงนะ”
หลี่เหมยไม่ได้ขึ้นเตียง
“พี่สะใภ้เป็นอะไรไป?” เฉินหยางถาม
“วันนี้... ฉันใส่กระโปรงมาค่ะ” ใบหน้าหลี่เหมยแดงก่ำ เสียงเบาราวกับยุง “ถ้าถอด... ก็เหลือแค่กางเกงในตัวเดียว”
เฉินหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจ
หลายวันก่อนตอนฝังเข็ม หลี่เหมยสวมเสื้อแขนสั้นกับกางเกง ถอดแค่เสื้อชั้นบนก็พอ
แต่วันนี้เธอสวมเดรส ถอดแล้วก็จะเหลือแค่ชุดชั้นใน