เฉินหยางพาจ้าวถิงถิงกับหลี่เหมยเดินกลับเข้ามาในโถงร้านจากประตูหลัง
ด้านหลัง เสียงเครื่องผ่าหินยังคงดังหึ่ง ๆ ไม่หยุด
ตอนนี้กำลังตัดเนื้อหยกจากหินสีเหลืองดั่งไข่แดงก้อนเมื่อครู่ออกมา
คนที่ยืนมุงดูการผ่าหินอยู่เมื่อครู่ก็เดินตามเฉินหยางทั้งสามกลับเข้ามาในโถงร้านด้วย
ตอนแรกพวกเขาเห็นเฉินหยางใช้เงินพันหยวนซื้อหินไร้ค่า ก็คิดว่าเขาเป็นคนโง่ แต่ตอนนี้กลับมองว่าไอ้หนุ่มนี่แค่โชคดี
ขณะเดียวกันก็อิจฉาที่เงินพันหยวนของเขากลายเป็นสามแสนหยวน และยิ่งอิจฉาที่ข้างกายยังมีสาวสวยสองคนติดตามมาด้วย!
เฉินหยางไม่สนใจคนที่ยืนมุงอยู่ พาสองสาวเดินตรงไปยังหินที่ติดป้ายราคาไว้
หินสีเหลืองดั่งไข่แดงก้อนเมื่อครู่เป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น ของจริงเพิ่งจะเริ่มตอนนี้
“เสี่ยวหยาง จะซื้ออีกเหรอ? เมื่อครู่เราได้กำไรตั้งสามแสนหยวนแล้ว เงินเท่านี้บ้านเราใช้ได้นานเลยนะ!”
หลี่เหมยกระซิบข้างหูเฉินหยาง เมื่อเห็นว่าหินที่ติดป้ายราคาไว้แพงทั้งนั้น เธอก็กลัวว่าหากผ่าแล้วไม่เจอหยก เงินสามแสนที่เพิ่งได้มาจะหายวับไปหลังผ่าหินแค่สองครั้ง
“เหมยจื่อ วางใจเถอะ ไม่ขาดทุนหรอก ผ่าอีกสองก้อนแล้วฉันจะพอ” เฉินหยางยิ้มให้หลี่เหมยอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปมองจ้าวถิงถิง
จ้าวถิงถิงพยักหน้า ไม่ได้คัดค้าน สำหรับเธอที่มีทรัพย์สินหลายร้อยล้าน ต่อให้เฉินหยางขาดทุนไปหลายล้านก็ไม่เป็นไร ขอแค่ผู้ชายตัวน้อยของเธอมีความสุข และไม่หมกมุ่นกับเรื่องนี้ก็พอ
เฉินหยางเร่งใช้วิชาหยั่งรู้ปราณอีกครั้ง สายตากวาดผ่านหินบนชั้นวาง
แถวแรก มีไอสีเทา
แถวที่สอง มีไอสีขาวกระจายอยู่
แถวที่สาม…
หินสีดำสนิทขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลก้อนหนึ่งวางนิ่งอยู่บนชั้น
ติดราคาไว้หนึ่งแสนสองหมื่นแปดพันหยวน
ในสายตาเฉินหยาง ผิวหินก้อนนี้มีประกายพลังวิญญาณสีเขียวมรกตเข้มข้นลอยอยู่ชั้นหนึ่ง
แสงนั้นไม่กระจาย ไม่เลื่อนลอย หากรวมตัวอยู่ลึกเข้าไปในหิน ราวกับแอ่งน้ำลึก
ต้องมีของดีอยู่ข้างในแน่
“เอาก้อนนี้แหละ” เฉินหยางชี้ไปยังหินสีดำ “ผมเอา!”
พนักงานคนเดิมรีบวิ่งเข้ามา ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เถ้าแก่ตาแหลมจริง ๆ! หินก้อนนี้เปลือกเก่า มีลายสนเขียว โอกาสได้หยกชั้นดีสูงมากครับ!”