เฉินหยางพูดจบก็ลงมือทันที
เขายกมือขึ้นตบหน้าคุณชายโอวเต็มแรง
เสียงเพียะดังสนั่น ร่างคุณชายโอวหมุนคว้างอยู่กับที่ครึ่งรอบ ก่อนล้มหน้าคะมำลงกับพื้น เลือดไหลออกจากปากและจมูก ตาเหลือกแล้วหมดสติไป
ชายหัวโล้นตรงประตูชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนตะโกนลั่นแล้วพุ่งเข้าไปในร้าน
เฉินหยางก้มลงคว้าคอเสื้อด้านหลังของคุณชายโอว แล้วเหวี่ยงออกไปข้างนอกเหมือนลากหมาตาย
ร่างหนักกว่าร้อยชั่งพุ่งลอยออกไปในแนวขวาง กระแทกเข้ากับชายหัวโล้นตรงประตู
ชายหัวโล้นยื่นมือไปรับโดยไม่ทันคิด แต่ทันทีที่แตะตัวคุณชายโอว ร่างของเขาก็ถูกกระแทกจนลอยถอยหลังไปหลายเมตร ทั้งคู่กลิ้งคลุกฝุ่นอยู่บนพื้น
“เหมยจื่อ พี่ถิงถิง พวกคุณอยู่ในร้าน อย่าออกมานะ” เฉินหยางหันไปบอก ก่อนก้าวขาข้ามระยะทางกว่าสิบเมตรไปถึงหน้าร้าน
จ้าวถิงถิงกับหลี่เหมยเห็นคนถือท่อเหล็กและมีดดาบอยู่เต็มหน้าร้าน ต่างหน้าซีดด้วยความตกใจ
จ้าวถิงถิงมีสติสงบกว่าหลี่เหมยมาก เธอจูงมืออีกฝ่ายถอยไปหลบข้างเคาน์เตอร์ ส่วนคนที่มามุงดูในโถงร้านก็รีบถอยกรูด ฉากหน้าร้านชวนให้หวาดกลัวไม่น้อย
เฉินหยางมาถึงหน้าประตู ชายหัวโล้นเพิ่งดิ้นรนลุกขึ้นมาได้
เฉินหยางยกเท้าถีบใส่ขาของเขาเต็มแรง
เสียงกร๊อบดังขึ้น
กระดูกขาชายหัวโล้นหัก เขาร้องโหยหวนแล้วล้มลงไปอีกครั้ง กอดขากลิ้งไปมาบนพื้น คราวนี้ไม่มีทางลุกขึ้นได้อีก
เฉินหยางไม่หยุดแค่นั้น เขาหันกลับแล้วพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนที่ถือดาบและพลองอยู่ตรงทางเข้า
คนเป็นร้อยถือท่อเหล็กกับมีดดาบ แต่เบียดเสียดกันจนออกท่าทางไม่ถนัด
เฉินหยางราวกับหมาป่าที่พุ่งเข้าไปในฝูงแกะ มือซ้ายฟาดฝ่ามือ มือขวาชกหมัด ยกเท้าถีบไม่ยั้ง
เพียะ! คนหนึ่งปลิวกระเด็นไปชนอีกสามคนด้านหลังล้มระเนระนาด
ปัง! อีกคนถูกซัดกระเด็นไปกระแทกรถที่พวกเขาขับมา กระจกรถแตกกระจายเต็มพื้น
กร๊อบ! กร๊อบ! เสียงกระดูกหักดังต่อเนื่อง