“เฉินเจี้ยนกั๋ว? ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?”
เสียงของคุณหมอหลี่ดังขึ้นจากด้านหลังเฉินหยางกับลุงใหญ่
เขาเลิกงานแล้วเดินผ่านมาพอดี เห็นเฉินหยางกับลุงใหญ่หลบอยู่ตรงมุมสวนดอกไม้เล็ก ๆ ไกล ๆ จึงรู้สึกแปลกใจ เลยเดินอ้อมเข้ามาดู
เฉินหยางหันกลับไป เห็นคุณหมอหลี่กำลังมองพวกเขาสองคนด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“คุณหมอหลี่ ผมพาลุงใหญ่มาสูดอากาศในสวนครับ” เฉินหยางกล่าว
“สูดอากาศหรือ?”
คุณหมอหลี่เดินเข้ามาใกล้ พลางกวาดตามองชายชราตั้งแต่หัวจรดเท้า “สีหน้าคุณดีขึ้นมากเลยนะ ตอนบ่ายอยู่ในห้องผู้ป่วยยัง...”
เขาเกือบพูดออกไปว่าตอนบ่ายลุงใหญ่ของเฉินหยางยังมีสภาพร่อแร่เหมือนใกล้หมดลมหายใจ แต่ก็อดกลั้นคำพูดที่เหลือไว้
ชายชรายิ้มกว้าง “หลานชายฉันฝังเข็มให้สองสามที ตอนนี้สบายขึ้นเยอะ”
“ฝังเข็มหรือ?”
คุณหมอหลี่มองถุงในมือเฉินหยาง “ฝังเข็มแบบแพทย์โบราณหรือ?”
“ครับ”
เฉินหยางพยักหน้า
คุณหมอหลี่ขมวดคิ้ว “เหลวไหล! คนเป็นโรคหัวใจจะฝังเข็มตามใจชอบได้ยังไง? ถ้าเกิด...”
“ถ้าเกิดอะไรครับ?”
ลุงใหญ่ตัดบทเขา “ตอนนี้ฉันสบายดีมาก! ใจไม่สั่นแล้ว หายใจก็คล่อง แถมยังเดินเองได้ด้วย!”
ขณะพูด เขายังย่ำเท้าอยู่กับที่ให้ดูจริง ๆ หลายครั้ง
คุณหมอหลี่ตกตะลึง
เขาเป็นหมอมาสามสิบปี ไม่เคยเห็นคนไข้หัวใจล้มเหลวขั้นรุนแรงคนไหนเป็นแบบนี้มาก่อน
นี่ไม่ตรงกับหลักการแพทย์เลย
“คุณ...ฝังตรงไหนหรือ?”
คุณหมอหลี่ถามเฉินหยาง
เฉินหยางบอกตำแหน่งจุดฝังเข็มสองสามจุดอย่างคร่าว ๆ