เวลา 17.30 น. แผนกผู้ป่วยใน ชั้น 3 โรงพยาบาลอำเภอชิงสือ
เฉินหยางหิ้วถุงใบหนึ่ง ข้างในมีทั้งกล่องโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งซื้อพร้อมที่ชาร์จ เข็มเงินหนึ่งกล่องที่ซื้อจากร้านขายยาข้างโรงพยาบาลเมื่อครู่ และน้ำยาฆ่าเชื้อหนึ่งขวด
เขายืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วย 307 ก่อนยื่นมือผลักประตูเข้าไป ภายในมีเตียงสามเตียง บนเตียงริมหน้าต่างมีชายชราผอมแห้งนอนหลับตา ใบหน้าเหลืองซีด
“ลุงใหญ่” เฉินหยางเดินไปข้างเตียงแล้วเรียก
ชายชราค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นเฉินหยาง ดวงตาขุ่นมัวก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย เขาพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ไม่มีแรง จึงทำได้เพียงยกมือขึ้นจับมือเฉินหยางไว้
“หยางจื่อ...มาทำไมล่ะ?” เสียงของเขาฟังดูอ่อนแรง
“ลุงใหญ่ บริษัทหยุดน่ะครับ ผมเลยคิดว่าจะกลับมาเยี่ยมลุงสักหน่อย”
“...ฉันสบายดี” ชายชราพูดพลางไอสองครั้ง ใบหน้าแดงก่ำ
เฉินหยางนั่งลงข้างเตียง แล้วแยกพลังภายในเสี้ยวหนึ่งออกมาอย่างแนบเนียน ตามวิธีที่บันทึกไว้ในตำราแพทย์ในหัว จากนั้นส่งพลังเข้าไปสำรวจผ่านข้อมือของลุงใหญ่
ชีพจรหัวใจของชายชราเต้นทั้งรวนและอ่อนแรง ราวกับเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อ
ลมปราณตับติดขัดอย่างหนัก ส่วนลมปราณไตก็อ่อนพร่อง
ทั้งร่างของเขาราวกับตะเกียงน้ำมันที่ใกล้แห้ง เหลือเพียงประกายไฟริบหรี่
“ลุงใหญ่ หมอว่าอย่างไรบ้างครับ?” เฉินหยางถาม
“จะว่าอะไรได้อีกล่ะ...”
ชายชรายิ้มขื่น “ต้องผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจอะไรนั่น ใช้เงินตั้งแสนกว่าหยวน ฉันบอกว่าไม่ทำ พวกเขาก็ยังให้ฉันนอนโรงพยาบาลนี่ หยดยาใส่สายน้ำเกลือทุกวัน วันหนึ่งก็หลายร้อย...”
“หยางจื่อ ฟังลุงสักคำเถอะ”
ชายชราหอบหายใจอยู่สองสามครั้ง “โรคของลุงรักษาไม่หายแล้ว ไม่รักษาแล้ว! เก็บเงินไว้สักหน่อย เอาไว้แต่งเมีย บ้านเฉินของเราจะได้มีคนสืบสกุลต่อไป อย่าเอาเงินมาเสียกับลุงเลย ลุงอยู่มาหกสิบกว่าปี ก็คุ้มแล้ว...”
“ลุงใหญ่พูดอะไรอย่างนั้นครับ”
เฉินหยางขัดขึ้น “ผมมีเงิน ผ่าตัดกันเถอะครับ”
ชายชรายังทำท่าจะพูดอะไรต่อ เฉินหยางก็ลุกขึ้น “ลุงพักก่อนนะครับ ผมไปถามหมอดู”