ตอนเที่ยง เฉินหยางกลับมาจากตัวอำเภอ
หลี่เหมยทำอาหารกลางวันเสร็จแล้ว นั่งรอเขากลับมากินข้าวอยู่ที่โต๊ะกับลุงใหญ่
“หัวหน้าหน่วยเหลิ่งไม่รั้งคุณไว้กินข้าวกลางวันเหรอ?” หลี่เหมยถามพลางตักข้าวใส่ชามให้เฉินหยาง
“รั้งสิ! หัวหน้าหน่วยเหลิ่งบอกว่าจะลงครัวทำอาหารด้วยตัวเอง แต่ที่บ้านยังมีคุณกับลุงใหญ่อยู่ ผมก็เลยปฏิเสธไป” เฉินหยางรับชามมา “รดน้ำแปลงผักเสร็จหรือยัง?”
“เหลือแปลงสุดท้าย วันนี้ช่วงบ่ายก็น่าจะรดเสร็จแล้ว” หลี่เหมยบอก “ฉันกับลุงใหญ่จะรอให้บ่ายสามค่อยไป ตอนเที่ยงแดดแรงเกินไป”
เฉินหยางพยักหน้า แล้วหันไปพูดกับเฉินเจี้ยนกั๋วว่า “ลุงใหญ่ ต่อไปปลูกผักให้น้อยลงหน่อยก็ได้ เอาแค่พอกิน ส่วนที่เหลือก็ให้คนในหมู่บ้านปลูกฟรี อย่าปล่อยให้ที่ดินรกร้างก็พอ อากาศร้อนขนาดนี้ อย่าทำงานจนร่างกายพังล่ะ!”
“ออกแรงแต่พอดีถึงจะดีต่อสุขภาพ อยู่แต่ในบ้านทั้งวัน กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กินหรือไง? แบบนั้นยิ่งไม่ดีต่อสุขภาพเข้าไปใหญ่!” ลุงใหญ่แย้ง
ใกล้บ่ายสาม หลี่เหมยหิ้วถังน้ำสองใบออกไปกับลุงใหญ่
ก่อนออกไป หลี่เหมยกำชับว่า “เสี่ยวหยาง เฝ้าบ้านดี ๆ นะ เผื่อช่วงบ่ายจะมีคนป่วยหนักมาหา ฉันกับลุงใหญ่อาจกลับมาก็ตอนฟ้ามืดแล้ว”
“รู้แล้ว กลับมาเร็วหน่อยนะ” เฉินหยางนอนเอนอยู่บนเก้าอี้ในห้องโถง เปิดพัดลมเป่า
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูรั้วบ้านเฉินหยางก็ถูกผลักเปิดเบา ๆ
วันนี้หวังเซียงหลานสวมเสื้อยืดสีเขียวอ่อนกับกระโปรงสั้นสีน้ำตาลกาแฟ ใบหน้าแดงระเรื่อขณะเดินเข้ามาในลานบ้าน
“อาสะใภ้เซียงหลาน! ดีขึ้นหรือยังครับ? รีบเข้ามาข้างใน ข้างนอกร้อน” เฉินหยางลุกขึ้น
“ดีขึ้นมากแล้ว หลังจากฝังเข็มเมื่อวานก็ไม่ปวดอีกเลย” หวังเซียงหลานเดินเข้ามา ก่อนยื่นมือปิดประตูห้องโถง “หยางจื่อ ฉันอยากให้คุณฝังเข็มให้อีกครั้ง ไม่ได้รบกวนใช่ไหม?”